Gratts's blog for people waking up

Lokale berichtgeving (9)

2006-01-09T23:49:00.000+01:00

Eindelijk in de winkelrekken.

Lokale berichtgeving (8)

2006-01-09T01:47:00.000+01:00

Jaak Pijpen, Vlaams mediafiguur, is van plan zich dit jaar in de literatuur te storten. Sinds hij zich twee jaar geleden volledig tot Jezus Christus richtte zoekt hij naar een nieuw licht in zijn bestaan. ‘’Ik kwam eindelijk tot inzichten’’, vertelt hij. ‘’Eindelijk heb ik beseft dat het leven niet draait rond alcohol, seks, paardensteak, Aziatische restaurants, Thaise prostituees die Mai heten en echtscheidingen. Ik wil met een schone lei herbeginnen. Ik probeer momenteel uit te zoeken welke de kortste weg tot God de Heer is.’’
Hij was totaal onder de indruk van het filmproject ''De Man & Het Paard: Another Look On Modern Exposures'' dat vorig jaar in het SMAK in Gent te zien was.
‘’Sinds die dag schrijf ik poëzie. Ik weet nog goed dat ik meteen naar de Acco ben gereden om schrijfgerief, een pennenzak en papier te gaan halen. Poëzie schrijf je namelijk op papier. Computers zijn het werk van de duivel.’’
Pijpen’s eerste bundel zal normaal gezien in de lente verschijnen. ‘’Ik heb al wat stukken klaar. Door gebrek aan tijd heb ik me voornamelijk veel beziggehouden met readymades. Dat spaart tijd uit en is bovendien makkelijk met Googl… euh al die inspiratie die momenteel op me neerdaalt. De verwachtingen zijn bij iedereen hooggespannen dus ik besef wel dat ik die moet waarmaken’’
In afwachting van de bundel kregen wij Jaak’s toestemming om alvast één van zijn gedichten te publiceren.

ongetiteld

Het dier dat had geleden
Voor iedereen die het wil
Maar in vervroegde vlagen van verregaande
Emoties zakte de hemel
Tot op mijn ziel
Waarom weten ze niet
Dat het leven slechts
Een druppel is en mijn gevoelens nog steeds een
emmer
Discussiegroepen Gids meer »

JP

Lokale berichtgeving (7)

2006-01-09T01:23:00.000+01:00

Vanaf 14 maart loopt in kunstencentrum SMAK in Gent het videoproject ''De Man & Het Paard: Another Look On Modern Exposures''. Het is een bevreemdend kunstproject, gebaseerd op het ware verhaal van een man die ooit een paard de toegang tot zijn woonst weigerde. Het stuk zal ''een unieke audiovisuele ervaring worden die de toeschouwers dwingt tot in het diepste van hun ziel te kijken'' (Jan Hoet in Focus Knack).

Lokale berichtgeving (6)

2006-01-09T01:22:00.000+01:00

Belgisch filmmaker Jan Verheyen probeert sinds enkele maanden het verhaal over een paard dat verdween en de wereld rondreist te verfilmen. Er zijn echter verwikkelingen in de zaak: Freddy S., broer van de man die het paard ooit aan de deur zette, vraagt meer geld dan de productie kan of wil betalen. Het VAF verklaarde ‘’het geld wel te hebben maar liever te spenderen aan minder populaire, moeilijkere en meer hermetische arty farty filmprojecten, en dan nog liefst videokunst waar niemand een reet om geeft’’.
Verheyen reageert geprikkeld: ‘’Het is een regelrechte schande ! Als ik niet om de twee jaar een bijna half degelijke Vlaamse feelgoodfilm maak stijgt het aantal zelfmoorden in Vlaanderen gestaag. Dat meldde de dienst statistiek van de jongerentelefoon mij gisteren nog. Het is dus van absoluut belang dat deze film het levenslicht zal zien. Ik begrijp niet dat die Freddy, een verachtelijke figuur, en het VAF me van dit project proberen te weerhouden !’’
Op de vraag waarom het paard per se in de film moet komen was Verheyen kort: ‘’Dit is een modern sprookje. Bovendien is Jaak Pijpen de laatste tijd nogal euh… duidelijk geweest over zijn wensen. Maar dat moet je natuurlijk niet schrijven.’’

Lokale berichtgeving (5)

2006-01-09T01:07:00.000+01:00

Onthutsend nieuws in verband met het paard dat jaren geleden door Rudy S. aan de deur werd gezet. Jaak Pijpen, paardenkenner, die in onze laatste berichtgeving geen geloof hechtte aan de hele historie, zou het paar zélf hebben gezien. ‘’Ik was met drie vrienden op weg naar Rock Werchter toen ik opeens een wit paard zag in de achteruitkijkspiegel van mijn wagen. Iets in me vertelde me dat het om het paard van Rudy ging’’, vertelt Jaak geëmotioneerd. ‘’Het was een hele vreemde ervaring. Sinds ik me enkele maanden tot Jesus Christus gericht heb gaat er een hele nieuwe wereld voor me open !’’, gaat hij verder. ‘’M’n vrienden zijn dan maar alleen naar Werchter gegaan want die wilden het optreden van Too Many Deejays per se zien. Maar ik ben nog een tijdje bij het paard gebleven. Ik heb al veel paarden gezien in m’n leven, moet je weten, maar deze ervaring was iets totaal anders…’’
Jaak wil zich excuseren tegenover de buitenwereld omdat hij het verhaal aanvankelijk verwierp. ‘’Ik kan me inbeelden dat mijn vorige reactie bij sommigen in het verkeerde keelgat geschoten is. Het spijt me voor wat ik ooit beweerde. Ik heb overigens nog geprobeerd het paard wat woorden in te fluisteren. Ooit zag ik een film waarin dat gebeurde, en die man scheen op die manier echt goed met paarden overweg te kunnen. Mij lukte het echter niet erg goed.. Ik denk dat dat lag aan het gehoor van het paard. Het zal mijn gefluister niet gehoord hebben, wat logisch is voor een paard van die leeftijd.’’
Jan Verheyen verklaarde intussen geïnteresseerd te zijn om een film te draaien over het verhaal van het paard. Er wordt met de nabestaanden van Rudy S. gepraat over de prijs van de filmrechten. ‘’Het zou een familiefilm worden, zo eentje voor het hele gezin’’, vertelt Jan. ‘’Ik ben van plan er een voetbalfilm van te maken. Een jongetje wiens vader sterft maar toch opnieuw opduikt in diens leven ofzoiets. Ik verzin nog wel iets. En dan laat ik het paard opeens op het voetbalveld opduiken bij de beslissende penalty in de belangrijkste wedstrijd van het seizoen. Enfin, we zien nog wel. Zo nauw steekt het verhaal nu ook weer niet in Vlaanderen. Hopelijk kan ik spoedig aan deze film beginnen, ik zit namelijk vol inspiratie momenteel !’’.
De film wordt – als alles goed gaat – midden volgend jaar in de cinemazalen verwacht.

Lokale berichtgeving (4)

2006-01-09T00:36:00.000+01:00

Het paard dat acht jaar geleden werd gedumpt door Rudy S. is weer boven water gekomen. Dat meldden de Mexicaanse autoriteiten.
‘’Het paard was te gast in de Mexicaanse versie van het gekende programma ‘het Swingpaleis’’, verklaart Roberto Sanchez, woordvoerder van de Mexicaanse openbare zender. ‘’We wisten echter niet dat het om het paard van Rudy S. ging. Dat bleek pas na de opnames, maar toen had het paard het hazenpad al gekozen. We hebben wel beslist om het programma nog integraal uit te zenden.’’
Op de beelden die VRT gisteren toonde is het paard te zien, duidelijk onder invloed van drank of drugs. In het tweede deel van het programma viel het zelfs de Mexicaanse actrice Maria Lopez lastig.
Rudy S., de Belg die het paard ooit aan de deur zette, is inmiddels overleden. ‘’Ik heb dat paard nooit gekend. Ik heb de laatste zestien jaar in ruzie geleefd met Rudy. Nadat hij ervandoor gegaan was met mijn vrouw heb ik hem nooit meer gesproken. Wie heb ik eigenlijk aan de lijn ? Laat me godverdomme met rust !’’, vertrouwde Freddy S., de broer van Rudy, ons toe.
De zaak kwam de voorbije acht jaar af en toe weer onder de aandacht als het paard al dan niet gezien werd. De wereld is intussen verdeeld. De believers geloven nog steeds de verhalen van ooggetuigen. Jaak Pijpen, een notoir paardenkenner en –liefhebber is echter sceptisch: ‘’Ik heb nog nooit een paard de wereld weten rondreizen. Ik geloof er echt niets van. Wat een absurde zaak. Alsof er niet méér dan één wit paard op de aarde zou rondlopen. Belachelijk gewoon ! Eerst zien en dan geloven.’’

Lokale berichtgeving (3)

2006-01-09T00:22:00.000+01:00

Er is weer nieuws in de zaak van Rudy S. en het paard dat hij eind vorig jaar de toegang tot zijn ouderlijk huis had ontzegd. Het paard (een wit paard, nvdr.) werd opgemerkt in het Oost-Duitse dorp Rödenbach. Of het om hetzelfde paard gaat, is echter nog niet zeker.
‘’Ik zag opeens een paard in de wei staan toen ik met mijn vrouw in restaurant ‘die Endlichkeit des Seins in Blätterteig’ was gaan eten.’’, vertelt Helmut Kohl. ‘’Dat was nog nooit gebeurd. Ik herinnerde me natuurlijk onmiddellijk de berichtgeving over het gezinsdrama eind vorig jaar in België en waarschuwde meteen de lokale politie. Dat doe ik altijd als ik vermoed dat er iets niet pluis is. En die namen blijkbaar meteen contact op met de Belgische overheid. Het eten was trouwens weer verrukkelijk. Helaas liep mijn vrouw een voedselvergiftiging op. Dat gebeurt wel meer, meneer, ze heeft een zwakke maag.’’
Rudy, wiens vrouw in tussentijd overleed, is niet verrast. ‘’Ik herinner me dat het paard ooit graag een gewoon leven wou gaan leiden in het buitenland’’, herinnert hij zich. ‘’Als veulen had het veel gereisd, vooral in de Scandinavische landen. Sinds mijn vrouw overleden is heb ik er ook al aan gedacht om te verhuizen naar het buitenland. Ik ben alleen achtergebleven, een nieuw leven beginnen in Tenerife klinkt aantrekkelijk. De warmte, het heerlijke Spaanse klimaat. De mensen daar weten niet hoe gelukkig ze zijn. Rotverwend, dat zijn ze. Enkel spijtig van dat boeventaaltje van hen. Geef nu toe, dat Spaans, dat klinkt toch verschrikkelijk ? Precies een bende lispelaars onder elkaar !’’
Toen we Rudy vroegen niet uit te wijden en het weer over het paard te hebben voegde hij nog toe met een grijns: ‘’Ha ja, dat paard. Welja. Ik ben intussen géén vegetariër meer. Verder geen commentaar.’’Rudy’s uitspraak wordt momenteel onderzocht. De politie sluit niets uit.
Het blijft bang afwachten naar verder evoluties in de zaak.

Lokale berichtgeving (2)

2006-01-09T00:03:00.000+01:00

Het paard (inmiddels ex-paard) van Rudy S. dook na enkele weken afwezigheid weer op in het dorp. Dat meldde commissaris Vanhoeckke op de persconferentie die maandagavond plaatsvond. Er was veel belangstelling. Rudy en zijn vrouw weigerden elke commentaar. De situatie raakte overhit nadat Rudy (54) het paard drie weken geleden de toegang tot zijn ouderlijk huis had ontzegd. Het kwam tot een woordenwisseling en het witte paard – onder invloed van alcohol – maakte Rudy allerhande verwijten.
‘’Ik hoorde Rudy iets roepen over een emmer die was overgelopen’’, verklaart de buurvrouw. ‘’Ik nam aan dat het weer over de auto ging, of over het feit dat het paard zich weer niet gewassen had’’. Niets bleek echter minder waar, het bleek namelijk te gaan om de uitdrukking ‘’de druppel die de emmer doet overlopen.’'
‘’Toen ik opving bij de bakker dat Rudy een uitdrukking had gebruikt was ik eerst vol ongeloof. De mensen in de straat weten immers dat Rudy een eerder stille man was. Zo’n dingen zou ik nooit van hem verwachten’’, aldus F., een oorgetuige.
Het paard is ondertussen alweer verdwenen. Er werd nog wel een vluchtauto gevonden aan de brievenbus van de familie Debergh. De politie sluit echter niet uit dat deze losstaat van de zaak.
De meningen in het dorp zijn intussen verdeeld. Het gebeurde immers niet vaak dat er rellen plaatsvonden tussen mensen en dieren. ‘’Daarom is het ook zo moeilijk om te oordelen in deze zaak’’, vindt bakker Bert. ‘’Zo’n dier, dat gaat vaak af op z’n instinct hé. Dat had Rudy moeten weten. Ik ken Rudy al jarenlang maar ik vind eerlijk gezegd dat hij in deze zaak in de fout is gegaan.’’

Lokale berichtgeving

2006-01-08T23:53:00.000+01:00

Sinds Rudy dat witte paard gekocht had had hij bijna niets anders dan tegenslag meegemaakt in zijn leven. Hij had het paard goedkoop gekregen, maar had er toch een kleine som geld voor betaald, zodat hij het af en toe wel eens in de bek kon kijken. Daar vond hij overigens niet veel aan, en de geur was ook niet al te aangenaam. Op dinsdagen keek hij het bijvoorbeeld nooit in de bek, want dan kookte zijn vrouw steeds een heerlijke Italiaanse schotel. Er waren echter nog een paar andere problemen aan het paard verbonden. Vooreerst was het paard niet te vertrouwen. Het loog godganse dagen over waar het heen ging, het maakte veel lawaai, en als Rudy en z’n vrouw het een namiddagje alleen thuis lieten, schoot de telefoonrekening als een raket de lucht in. Het ruimde nooit op (zoals die ene keer toen het vrienden ontvangen had en er nog pornografie op de salontafel lag, vergezeld van enkele lege pizzadozen) en had over het algemeen weinig respect voor zijn adoptieouders. Na verloop van tijd begon het paard zelfs zichzelf te verwaarlozen. Bovendien kenden Rudy noch zijn vrouw de naam van het paard. Je kan je inbeelden dat dit de onderlinge communicatie allerminst bevorderde.
De druppel die de emmer uiteindelijk deed overlopen – vorige woensdag was dat – was een auto-ongeval. Het paard was gaan drinken met wat vrienden en was zat achter het autostuur gekropen. Het viel in slaap achter het stuur, botste tegen de gloednieuwe brievenbus van de familie Debergh (nr. 77 / brievenbus € 139) en pleegde daarna vluchtmisdrijf op vier voeten.
Het was met pijn in het hart dat Rudy de dag erna besloot het paard buiten te gooien. Er waren mooie momenten geweest met het paard, dat spreekt voor zich, maar aan de andere kant was er te weinig wederzijds respect geweest om deze vriendschap tot in de eeuwigheid te laten verderbestaan.

Een nieuw avontuur van Kurt Scisers: versieren

2006-01-06T23:04:00.000+01:00

In vier eenvoudige stappen leert Kurt Scisers je hoe je iemand versiert.

Stap 1: zoek een meisje uit naar believen en stap naar haar toe.

Stap 2: laat je van je beste kant zien en poneer een mooie openingszin, genre: "Kan je alsjeblieft uit mijn gezichtsveld gaan want mijn vrienden klagen over mijn gegrom en gekwijl."

Stap 3: nadat ze verlegen bloost, vertel je haar dat ze er vanavond FAN-TAS-TISCH uitziet en raak je haar al eens per ongeluk aan. Als ze er niet fantastisch uitziet heb je een fout gemaakt tijdens stap 1.

Stap 4: als stap 1 tot 3 naar behoren zijn uitgevoerd, kan je zonder problemen haar hand vasthouden. Dit is de laatste stap, vanaf hier zal alles vanzelf gaan ...

Het VTM-journaal

2006-01-02T19:22:00.000+01:00

Over de nieuwe 21 wereldwonderen, in een grafiek op het scherm:

'architecturaal interressant'.

Inderdaad interessant dat VTM nú al een nieuwe spelling gebruikt. Een zelfbedachte nieuwe spelling.

Gelukkig hadden noch Stef Wouters, noch Birgit-hoe-heet-ze-ook-alweer iets gemerkt.

Porno

2005-12-14T21:06:00.000+01:00

Omdat Mangisa het zegt: porno !

Real ultimate power

2005-12-10T23:46:00.000+01:00

''Q: I heard that Mark Farina is always arrogant or stubborn. What's his problem?
A: Whoever told you that is a total liar. Just like other mammals, Mark Farina can be stubborn OR totally awesome.''

Op avontuur (2) met DJ Cheez en DJ Igwaar

2005-12-10T22:25:00.000+01:00

DJ Cheez maakt heerlijk eten klaar in z'n keuken.

Ik maak van de gelegenheid gebruik om even naarstig verder te werken aan een belangrijke opdracht.

En dan is het eten klaar. Heerlijk !

De kok verdient wel een cadeautje !

Op avontuur (1) met DJ Cheez en DJ Igwaar

2005-12-10T22:08:00.000+01:00

In de auto met chauffeur DJ Igwaar.

Een toevallige ontmoeting.

Bij Igwaar op de thee: hij leest voor uit de nieuwe Gratts.

In de keuken bij Igwaar.

Amsterdam

2005-12-07T18:21:00.000+01:00

Caché

2005-11-24T19:46:00.000+01:00

'We kunnen niet leven zonder ons schuldig te maken. De vraag is: hoe gaan we daarmee om ?'

Michael Haneke

Onmogelijk muggenmelken

2005-11-17T22:27:00.000+01:00

Al zeker drie dagen had ik last van een beklemmende slappe lach. Dit kwam zeer ongelegen, het was namelijk hartje winter en er gebeurde absoluut niets grappig, dagenlang. Bijgevolg bekeek men mij vreemd. Eindelijk kon ik ervaren hoe het moet zijn om met een handicap of een vreemde nationaliteit vervloekt te zijn. De slappe lach was drie dagen geleden begonnen rond kwart na zeven ’s morgens, toen ik door het gerinkel van mijn telefoon gewekt werd. Ik nam op, want wakker was ik toch al, en eigenlijk had ik ook wel zin in een goed gesprek. ‘’Hallo’’ zei ik, ‘’met wie spreek ik momenteel ?’’. Met wie ik gisteren gesproken had interesseerde me op dit moment immers minder. Dit alles voltrok zich trouwens nog vóór 1992, voor de mobiele telefoon in omloop was, ik moest zoals je merkt zelfs nog vragen naar de identiteit van de persoon waarmee ik hoopte een interessant, maatschappijkritisch ochtendgesprek aan te knopen, omdat zijn of haar nummer of niet op een scherm verscheen. Er was zelfs nog geen scherm in die duistere periode. Er kwam niet meteen antwoord. ‘’Hallo’’ zei ik opnieuw, en toen hoorde ik een stem.
‘’Hallo, goeiemorgen, met de wekdienst van het hotel’’, zei die.
‘’Welk hotel ?’’, vroeg ik lichtjes verrast.
‘’Het hotel waarin u momenteel verblijft, mijnheer’’, antwoordde de stem.
Dat schoot me inderdaad weer te binnen. Het Hilton natuurlijk.
‘’Maar nu hebt u me nog steeds niet verteld met wie ik spreek’’, ging ik verder.
‘’Dat is waar, maar dat doet er ook niet toe. Luister maar eens goed naar mij, mijnheer. Ik heb een verhaal, en u moet raden of het écht gebeurd is of niet. Luister goed: een jongen genaamd Jantje zegt op een mooie dag, laten we zeggen een woensdag, plotseling tegen één zijner vrienden: ‘Ik heb vannacht zes muggen doodgeslagen. Het waren drie mannetjes en drie vrouwtjes.’ Jantjes vriend in kwestie vraagt meteen daarna – moest hij een paar weken wachten met die vraag zou de pret er ook al lang af zijn, nietwaar mijnheer ? - aan Jantje: ‘hoe weet je dat het drie mannetjes en drie vrouwtjes waren ?’ Daarop antwoordt Jantje – luister goed, want nu komt het: ‘omdat er drie aan de tv hingen en drie aan de spiegel !’. Kan u volgen, mijnheer ?’’
‘’Ja, ik geloof van wel. En nu moet ik dus raden of het echt gebeurd is of niet ?’’
‘’Zo is dat, mijnheer. Ik verveel me namelijk steendood hier aan de receptie. Een spelletje met één van de hotelgasten leek me dan ook aangewezen.’’
‘’Kan ik iets winnen ?’’, informeerde ik.
‘’Een dertienjarige maagd, mijnheer’’, antwoordde de man.
‘’Daar heb ik hoegenaamd geen behoefte aan, en bovendien is dat illegaal’’, antwoordde ik in het Nederlands, deze taal was namelijk al heel de tijd de voertaal.
‘’Dat was ook maar een grapje, mijnheer, net zoals het verhaal van Jantje. Een mopje om de dag goed te starten, begrijpt u ? Heb ik trouwens al verteld dat ik me hier rotverveel ?’’
‘’Laat ik nu maar raden of het verhaal waar of niet waar is’’, besloot ik. ‘’Er zijn echter twee gebeurtenissen die naar waarheid kunnen onderzocht worden’’, ging ik verder, ‘’of een zekere Jantje vertelde over zes muggen tegen een vriend, én, indien we uitgaan van de waarheid van dat eerste, of Jantje met zekerheid kon vaststellen dat het om drie vrouwelijke on drie mannelijke muggen ging. Wel, ik vermoed dat Jantje dat verhaal echt verteld heeft, tegen een vriend. Maar ik denk dat hij het zo niet bedoelde. En dat er daadwerkelijk drie mannelijke én drie vrouwelijke muggen waren is niet nader te bepalen. Dat kan natuurlijk echt gebeurd zijn, als er al echt muggen waren. Maar dan is het toeval. Want de twee redenen die Jantje gebruikt om ze respectievelijk als mannelijke of vrouwelijke mug te bestempelen berust op een menselijk cliché: dat mannen voor tv hangen, en dat vrouwen vaak in de spiegel kijken. Tot slot moet ik nog toevoegen dat ik me sterk afvraag waarom Jantje zo’n dingen verkondigt tegen vrienden.’’

Nieuwe logica

2005-11-17T22:21:00.000+01:00

Laatst zat ik met een probleem, met iemand te eten en met Helmut Lotti te dwepen, met nog maar één uur te leven. Met plezier, zou je denken, maar daar sla je de bal toch volledig mis. Die ging vervolgens aan het rollen omdat de laatste levenstekenen zich begonnen te manifesteren, gelukkig was de rekening reeds betaald in dit etablissement. Daar zaten we meestal en dus was er geen discussie geweest, nu zijn allerlaatste uur geslagen had. ‘’Verdomme’’, brulde hij en ik ook, maar verrast was niemand buiten de anderen omdat zij het nooit hadden kunnen voorspellen.

Verhousewarming

2005-11-08T02:57:00.000+01:00

En na al dat verhuizen mag er ook wel wat gefeest worden natuurlijk. Mijn goede vriend Kurt Scisers on the deck !

Tehuizen

2005-11-08T02:27:00.000+01:00

Kurt Scisers wil de oude stek van zijn goede vriend Gratts boenen !

Waarna ondergetekende zelf de vloer te lijf gaat.

Stemmen in m'n hoofd

2005-11-02T16:09:00.000+01:00

Als kind wou ik altijd al gaan stemmen. Ik was jaloers op m'n vader omdat hij dat wel mocht, en ik nog niet. En hij wist dat ik jaloers was op hem vermoed ik. Want hij ging héél vaak stemmen... drie keer per week, als het niet meer was. ''Was ik maar meerderjarig'', dacht ik dan, héél vaak, net zo vaak als hij ging stemmen dus, voor alle duidelijkheid. Het was wachten geblazen.
Als ik tegen andere mensen vertelde hoe vaak mijn vader precies ging stemmen botste ik meestal op een muur van ongeloof. ''Hoe kan dat nu ?'', zeiden ze dan vaak, alsook ''hou je mond nu maar, vervelend rotkind''. Vergelijk het met een oude man die Rudy heet en een groot gat in z'n dak heeft waardoor de keukentafel steeds nat wordt als het regent: ofwel blijf je bij de pakken zitten, ofwel leer je ermee leven. Ik leerde er doodgewoon mee leven, en wachtte af, tot ik oud genoeg zou zijn om samen met m'n vader van plaats naar plaats te gaan en te stemmen.
Vanaf m'n zestiende mocht ik dan eindelijk instemmen. Dat was nog niet hetzelfde als stemmen, maar het kwam toch, taalkundig alleszins, in de buurt. Zodoende verbeterde de relatie tussen mij en m'n ouders aanzienlijk: ik stemde steeds in wanneer zij een welbepaalde stelling poneerden. Even later besliste m'n vader en de kijkers dat m'n moeder het Huis werd uitgestemd. Ik stemde uiteraard in en zodoende moest ze d'ruit. De secretaresse van m'n vader bleek best sympathiek. Toen ze bij ons kwam wonen zei ze: ''je moet me geen mama noemen. Ik ben immers je moeder niet''. Echtscheidingen zijn een pak minder hard dan mensen denken.
15 oktober 1958: eindelijk werd ik achttien jaar. Een groot feest werd georganiseerd in ons Huis. M'n broer was door middel van een sms-actie inmiddels ook weggestemd en dus werd het een gezellige drink met m'n vader en mama (intussen noem ik haar zoals ik zelf wilde). Nadien bleek dat het een kijkcijferkanon geweest was. En toen, toen gebeurde het... eindelijk, ja eindelijk mocht ik mee gaan stemmen met m'n vader. Hier had ik 18 jaren naar uitgekeken, of toch minstens de helft, want tijdens het eten, slapen, douchen, voetballen, wachten en paren had ik er - eerlijk is eerlijk - zelden aan gedacht.
Toen we aankwamen op de plaats in kwestie bonsde mijn hart in mijn keel. Ik had deze merkwaardige ziekte al van kindsbeen af dus veel meer aandacht besteedde ik er op dat moment natuurlijk ook niet aan. Als je hart al 18 jaren in je keel klopt verrast zoiets je natuurlijk niet meer. M'n kindsbeen trilde. Ik en vader stapte uit de wagen en belden aan. Een heer met een bolhoed deed open en zei ''welkom''. M'n vader knikte maar ik zei niets. We stapten door de kille gang van een herenhuis. Een gigantische vleugelpiano schitterde in de hoek van de woonkamer. Mijn vader speelde een liedje of drie, trok eens van z'n pijp, kuchte driemaal, haalde de pijp uit z'n mondhoeken, richtte zich tot de heer die het herenhuis bewoonde en concludeerde: ''klinkt perfect''. M'n eerste keer stemmen werd een flop.

Een fietsenpik in vervoering

2005-10-30T16:07:00.000+01:00

Aldus liep ik weer eens over straat. Als je alle tijd die je besteedt aan van de ene plaats naar de andere te lopen zou optellen, zou je ongetwijfeld aan een enorm bedrag komen. Moest je dat bedrag in uren berekenen zou dit bedrag nog gigantischer zijn, gesteld dat je het de eerste keer bijvoorbeeld in dagen berekend had. Maar zoiets kan je natuurlijk ook gemakkelijk over schijten zeggen. Of over schijten schrijven. En laat dat nu net zijn wat ik zonet gedaan heb. Over straat liep ik dus, over deze dingen na te denken, want ik moest en zou, besliste ik op dat eigenste moment, een oplossing vinden voor het dagelijks terugkerende tijdverlies dat me steeds weer bedreigde m’n volledig dag zinnig in te vullen. Als ik van punt A naar B zou gaan, voortaan, had ik iets nodig dat me op kortere tijd, en liefst nog veilig ook, zou kunnen vervoeren. Een paar dingen kon ik inmiddels in overweging nemen; er zijn tegenwoordig immers zoveel verschillende soorten voertuigen dat het bijna moeilijk wordt om het voertuig dat het best bij jou past te kunnen vinden. Een auto leek me geen optie, daar ik niet over een rijbewijs beschikte. Bovendien wou ik het risico niet lopen om binnen enkele jaren door de regering te worden verplicht tot carpoolen naar het werk of iets in die aard, omdat de verkeerssituatie door de overbevolking op de wereld tegen die tijd niet meer te overzien zal zijn. Een dikke, zweterige collega met een ochtendhumeur in mijn auto ? Nee, bedankt. Geen auto. Ik meen me te herinneren dat ik deze ietwat saaie gedachtengang over voertuigen al snel stopgezet heb en er dus verder geen aandacht meer aan besteed heb tijdens mijn wandeling van punt A naar B. Het kon ook punt U en I geweest zijn, overigens, daar ben ik al niet zo zeker meer van. Waar ik wel zeker van ben is dat ik even later aan De Post arriveerde. Op één of andere manier ontaardde dat in een romantisch dineetje bij kaarslicht. Mijn leven krijgt soms te maken met verrassende wendingen, waarvan dan vooral ik het slachtoffer ben. Over het eten trouwens niet te klagen gehad. Tegen een goed klaargemaakte blinde vink zegt niemand nee. Tenzij de vraagstelling van de aard ''je gaat toch geen nee zeggen tegen een lekkere blinde vink ?'' is. Ik en mijn eetpartner hadden het vooral over de nakende samenwerking tussen De Post en Ebay en over enkele werken van Rubens, die tegenwoordig toch weer heel wat aandacht geniet. ‘’Zo zie je maar’’, zei mijn eetpartner tegen mij, en ik moest hem eigenlijk gelijk geven. Na het etentje keerde ik zonder vervoermiddel naar huis, wat alweer een flinke vertraging opleverde. Je kan eigenlijk wel stellen dat je van een dag die normaal een 14-tal uren duurt eigenlijk slechts de helft overhoudt. Werkende mensen zeggen vergelijkbare dingen over de belastingen om hun ontduikingen te verantwoorden. Na het oplossen van een Zweeds kruiswoordraadsel dat ik wonderwel kon oplossen voor iemand die die taal niet machtig is kwam ik, thuis, in mijn driezit, tot het codewoord ‘velo’. Ik speelde mee met de wedstrijd om een computer te winnen door mijn codewoord door te bellen naar een computerstem maar heb tot op heden nog niks teruggehoord van haar. Maar door eens goed te brainstormen over het woord ‘velo’, aan de keukentafel, met vrienden, kwam ik wel tot andere inzichten. Ik ben een fiets gaan halen en die computer deed er al helemaal niet meer toe. Dit was een persoonlijke overwinning, een geestelijk inzicht ! De fiets is inmiddels wel gestolen. Als je me inlichtingen kan verschaffen over deze diefstal, stuur me dan een mailtje. Het codewoord is nog steeds hetzelfde.

Achterflap

2005-10-20T21:16:00.000+02:00

Laatst zat ik nog in een café en vroeg ik me daar af hoe het komt dat ik altijd over dezelfde dingen schrijf. Als je tussen de regels leest zal je dat ook nu weer opvallen, vermoed ik. Maar laten we even op de regels blijven, het rechte pad bewandelen en genieten van een kop koffie terwijl we eens door het raam staren. Door het raam staren wordt trouwens zwaar onderschat. Nu ja, ik kan me best inbeelden dat deze onderschatting niet speelt in alle klassen van de maatschappij. De armen, namelijk, kan deze onderschatting waarover ik het had gestolen worden. Misschien is het slechts omdat zij over het algemeen over kleinere ramen beschikken dan de toplaag van de bevolking. De uitzondering die de regel bevestigt weet ik trouwens wonen. Het schijnt dat een bakker op pensioen de woonst in kwestie bewoont. Het gaat om een vrij reusachtig, middeleeuws aandoend bouwwerk, lelijke kantelen incluis. Begrijp me niet verkeerd, ik ben mij er ook van bewust dat kantelen oorspronkelijk een matig esthetische functie hadden, maar dat was toen, en nu is nu. Als je nu kantelen zet, aldus, kunnen het maar beter pareltjes van kantelen zijn. En jammer genoeg bestaat zoiets niet, een beetje zoals de Sint, of bakkers met smaak. Deze bakker had z’n burcht bovendien nog extra beveiligd door ze te voorzien van de kleinst mogelijke raampjes die er in aanbieding waren bij de bouwondernemer. Geen kat geraakt hier binnen, eentje misschien nog net. Maar wie weet kan de ex-bakker simpelweg niet tegen zonlicht. Dat valt wel eens voor in de bakkersklasse, las ik ooit eens in een tijdschrift, in de wachtzaal bij de dokter. Interessante lectuur, daar niet van, maar veel heb ik er niet over kunnen lezen want de dokter kwam me al gauw halen. De wachtzaal was z’n naam dus niet waardig geweest die dag. Ik geef toe, ik had na de consultatie het artikel nog eens kunnen doornemen, maar je weet hoe dat gaat, net zo goed als ik.

Brazilians

2005-10-16T23:53:00.000+02:00

Check de weblog van de helden van Jamanta Crew.

Over Brazilianen gesproken, in English:

Donald Rumsfeld is giving the president his daily briefing. He concludes by saying: ''yesterday, 3 Brazilian soldiers were killed in an accident .''

''OH NO!'' the President exclaims. ''that's terrible!''

His staff sits stunned at this display of emotion, nervously watching as the president sits, head in hands. Finally, the President looks up and asks: ''how many is a Brazillion??!"

Brakke De Wereldkampioen

2005-10-04T02:23:00.000+02:00

Wereldkampioen +80 kg: Bram Vandenbroeck. Hij landt dinsdag om 8u30 !
(Doet me een beetje denken aan 'Daantje De Wereldkampioen' van Roald Dahl).

Dwarskijker

2005-10-02T22:31:00.000+02:00

Ik hoop van harte dat de Dwarskijker in Humo deze week 'Dubbel Geboekt' aanpakt. Tijdens het kijken kreeg ik opeens een hevige diarree-aanval die vreemd genoeg recht op de teevee afstevende en poogde weg te zappen.

Weishijd

2005-09-30T18:15:00.000+02:00

Good things will come to those who wait.

Karate?

2005-09-26T23:28:00.000+02:00

Brakke zit vanaf morgen een week in Dallas mensen van allerlei verschillende nationaliteiten op hun neus te meppen. Hopelijk mept hij het tot in de finale. Je kan z'n rock 'n roll-avonturen hier lezen.

Eigen berichtgeving

2005-09-19T21:02:00.000+02:00

De parochie in het Britse dorpje Derbyshire pakt dit seizoen uit met een opvallend initiatief. Om het tanende christendom wat nieuw leven in te blazen en de jongeren weer in grote getale in de kerk te krijgen wordt de mis voortaan voorgedragen in authentieke ghetto hip hop taal. Op deze manier hoopt dominee Anthony Gerrard – tegenwoordig Big Tony G – dat jongeren opnieuw raad vinden in hun geloof. Parochianen worden vanaf nu ‘niggaz’ genoemd, en het kerkkoor legt zich tegenwoordig toe op human beatboxing. ‘’Het idee kwam oorspronkelijk toen ik door Derbyshire reed en een breakdancend groepje jongeren gadesloeg’’, vertelt Big Tony. ‘’Het is ongelofelijk hoe de jongeren steun en gezelschap vinden in de hip hop cultuur, en de street poetry die sommige niggaz spitten is echt heel phat.’’ Elkaar dissen is echter uit den boze in de parochie. ‘’We willen het graag leuk houden. Als je een misviering gaat fucken met offensieve rhymes kan je beter thuisblijven.’’ Big Tony hoopt dat er meer jongeren zullen zijn die zich het kerkelijke leven zullen aanmeten en celibatair worden. Hij begon drie jaar geleden met de voorbereidingen. ‘’Probeer jij maar eens een hele bible om te zetten into hip hop shit. Nogal wack hoor!’’

Prioriteiten

2005-09-06T03:41:00.000+02:00

Gelukkig houden sommige mensen zich nog bezig met de écht belangrijke dingen in het leven.

Als iemand me zoekt...

2005-08-31T22:27:00.000+02:00

...ik rijd rondjes door het centrum van Leuven met een oude, rode VW Kever, half naakt en genietend van de aandacht van voorbijgangers. Chauffeur mét tattoeage.

Fjoes

2005-08-27T17:16:00.000+02:00

Waarom in godsnaam schrijft iedereen Engelse woorden toch zoals wij ze horen ? Ik word er knettergek van. 'Luf joewwwww', koude rillingen krijg ik als ik het zie, en dat heeft echt niet alleen te maken met de zomertemperaturen in België.
Net opgemerkt: naar de Fuse, een club in Brussel-Zuid, wordt vanaf nu meer en meer verwezen als 'Fjoes'.
Degene die deze walgelijke trend opgestart heeft verdient een druiper, drie dagen voor zijn steniging.

Geen kippenvel meer...

2005-08-27T15:02:00.000+02:00

Dat klopt, want Milow is zijn gitaar verloren. 'Er zijn toch ergere dingen in de wereld', hoor ik je al denken. Wel, toch niet. Er zijn geen ergere dingen in de wereld. Als jij de gitaar in je bezit zou hebben: het was grappig, we hebben allemaal gelachen, maar het wordt tijd dat je ze teruggeeft. Tenzij je geweldige songs aan het schrijven bent, uiteraard.

Ik zal het allemaal even verduidelijken:
Milow schrijft mooie liedjes. Die liedjes maken mensen gelukkig door hen bijvoorbeeld kippenvel te bezorgen of doordat ze kunnen meezingen met de mooie liedjes van Milow. Stel nu: Milow is z'n gitaar verloren. Hij kan geen mooie liedjes meer schrijven voor ons. Neem je nu voor dat dit écht gebeurd is. Wel, dan zijn we er. Dat Milow zijn gitaar kwijt is is dus de kern van het probleem. Daarom moeten we allemaal op zoek gaan naar de gitaar. En als we ze gevonden hebben, niet panikeren. De gitaar in kwestie gewoon voorzichtig vastnemen en meenemen. Hopelijk wordt de gitaar van Milow momenteel niet gegijzeld. Ik zou niet willen dat Milow een snaar van z'n gitaar in z'n brievenbus vindt deze week, met de vraag naar losgeld...

Nellyville?

2005-08-24T02:07:00.000+02:00

Zojuist betrapte ik mezelf er weer op even tussen de Verschrikkelijke Drie te zitten zappen: MTV, Jim, TMF, en weer terug, en opnieuw. Er begint net een nieuwe clip; een jongen van in de twintig staat zich te scheren in de badkamer. Hij poetst z’n tanden. Nog steeds zit ik te gapen naar deze clip, het nummer valt me niet echt op, dus dat zal wel niet al te geweldig zijn. De jongen vertrekt thuis, wuift nog eens en begint te stappen. Hij gaat een bar binnen om iets te eten. Er komt een meisje binnen. Het meisje gunt hem geen blik. Vervolgens tekent hij iets op zijn servet. Hij wordt zichtbaar een beetje geirriteerd. Omdat de vrouwen hem niet zien staan. Een ander meisje in het café aan de overkant van de straat zit wel naar hem te staren. De jongen heeft dit niet gemerkt, heeft het ondertussen blijkbaar wel gezien in de bar waar hij zat, en stapt op. Hij pakt de bus. De andere mensen op de bus worden gefilmd. Het meisje dat eerder naar hem staarde zit blijkbaar op dezelfde bus. Ze komt naast de jongen zitten. Ze glimlacht naar hem. Hij glimlacht terug. Vier minuten later intussen, en het nummer is voorbij. Ik heb dus minstens vier minuten naar een nummer geluisterd dat mogelijk enorme rotzooi was, omdat het een simpele, normale, maar toch fascinerende clip was die er bijhoorde. Om nu maar te zeggen: zo’n dingen wil ik dus zien ! Doodgewone, zielige figuren, in de traagheid van het echte leven gevat. Saaiheid. (Als ik een actiecomité opricht krijg ik trouwens ongetwijfeld de steun van iedere 60+’er.)Op dat moment vroeg ik me af: waarom zijn 99% van ALLE videoclips verschrikkelijk slecht ? Waarom toch ? Snelle, flitsende beelden, tieten, nog meer flitsende beelden (bij voorkeur bewegen ze mee op de waarschijnlijk al even povere beat van het nummer in kwestie), en weer tieten. Af en toe een mooie auto in beeld, een paar leuke dansmoves, of een uitzinnig publiek, of een tropisch zwembad, of 26 danseressen die tegelijk staan te dansen. Daarna weer even tieten. Opvallende kleuren, flitsen, dertien verschillende outfits, stuntmensen, hoge gebouwen. Gigantische kamers met metalen deuren, studio’s, stranden. Dorpen die de naam van de artiest dragen. Dansende hoeren, geld, dure gadgets, gsm’s, moto’s, snelle voertuigen. Scooters waarmee je door de lucht kan vliegen. Geweldige lofts, feestjes, knappe deejays die opgewonden staan te scratchen. Surrealistische decors in opgewekte K3-kleuren. Mega-lichtpanelen aan de zijkanten. Nog een choreografie ernaast gegooid. Filmfragmenten, bekende vrienden die even hun stomme kop laten zien. Zwevende mensen, special FX hier en daar.
Het kan me allemaal gestolen worden want het werkt verschrikkelijk op m’n zenuwen. Met de budgetten die verkwist worden door het produceren van die commerciële draken kunnen Maradona én 85 klonen van hem hun leven lang cocaine snuiven, driemaal daags !
Werden er maar meer meesterwerkjes gemaakt zoals ‘Praise You’ van Fatboy Slim of pakweg ‘Da Funk’ van Daft Punk.

Baadt het niet, dan gaat het niet

2005-08-22T03:14:00.000+02:00

Eén van de grappigste blogs op het interweb is toch die van Mangisa. Even reclame maken dus, misschien betaalt hij me wel een pintje daarvoor. Vuile, stinkende hond !
Verder heb ik zonet een stukje geschreven om een nieuwe samenwerking te vieren die ervoor zou moeten zorgen dat de blog van Makke eindelijk de maturiteit uitstraalt die we van een man van zijn gezegende leeftijd zouden verwachten. Ik heb 'm mijn rekeningnummer reeds doorgemaild.

Vlamingen stelen plaatsnaamborden Malawiaans dorp (bis)

2005-08-20T22:46:00.000+02:00

komt niet uit De Standaard

De burgemeester van een Malawiaans stadje vraagt Vlaamse toeristen om te stoppen met het stelen van plaatsnaamborden uit de stad. Waarom de Vlamingen dat doen? De naam van het stadje is Kus Mijn Kloten, Ik Trap Het Af. Het plaatsje trekt altijd al een hoop aandacht van toeristen die richting Harige Balzak rijden. Veel toeristen stoppen even om een foto te maken. Volgens de burgemeester zijn de toeristen van harte welkom in de stad, maar is men steeds te zat om de borden te vervangen. Toch denkt men er niet aan om de naam van het stadje te veranderen. ,,We hebben vorig jaar een stemronde gehad over het wel of niet veranderen van de naam, en er is toen besloten de naam te houden zoals ze is'', aldus de burgemeester. Kus Mijn Kloten, IK Trap Het Af bestaat al 800 jaar. ,,Waarschijnlijk toen een meneer Kus Mijn Kloten of een familie met de naam Steek Het In Uw Reet in het dorp kwam wonen'', zo zegt de burgemeester. De bewoners van de stad kwamen pas achter de Vlaamse betekenis van hun plaatsnaam in 1992, toen Vlaamse en Nederlandse soldaten in grote getalen naar het stadje kwamen om er te huwen met plaatselijke straatarme en ongeletterde wijven.

Bio (in het Engels)

2005-08-20T21:32:00.000+02:00

Gratts was born, just like everyone of us. His mother was a loving woman born in Belgium, whereas his father was a man, born in Belgian as well. It was this crazy mixture of male and female genes that Gratts inherited, and this mixture of cultures is probably the cause of his unconditional and early love for music. Gratts's parents were both music lovers too: they listened to the radio a lot when they were driving Gratts to school, and sometimes they even bought a cd or two, especially for birthdays. I guess this explains Gratts's rich musical background. His parents never learned to play the saxophone, the trumpet or the guitar, which is a shame, as it would fit nicely into this biography. As a result, they never played in a band called The Funk Band or anything, and thus, of course, never toured the UK. All this happened a while ago, when Gratts was still a little kid, but in the meantime, Gratts became older. Still at a fairly young age, Gratts learned how to play the piano. The mature sounds Gratts magically generated always filled the living room with sheer joy and happiness when he was practicing his wicked choons. But well... Gratts never practiced enough, as he prefered trying to be a superstar soccer player more than a piano virtuoso. In the end, he's become neither, but that's okay. Are you something ? You can always write Gratts an e-mail if you want to talk about what you have become. Gratts quit playing the piano after four years of taking lessons, looking for other exciting projects. These included going to school, growing up and becoming a sane heterosexual geezer. He started getting into electronic music at a young age, listening to Orbital, Underworld, early Daft Punk stuff, Wall Of Sound records and, mixtapes and other fairly hip stuff. He killed many friends's birthday parties by trying to get the other kids into Ken Ishii. Unfortunately, this never worked. Getting into puberty and being angry with the world, Gratts embraced the roaring and heavy sounds of drum'n'bass. His parents truly hated it, and all the other kids thought he was playing these records at the wrong speed. But he knew he wasn't. Most drum'n'bass records have to be played at 45 rpm, you know. It’s really like that. After getting tired of the industrial sounds that UK d'n'b labels were continuously busting out, he started digging in the techno crates. He liked the techno coming out at that time, and the tech-house tag that Mr C invented as he was taking over the clubs with his cocktail of house music and techno music. Soon though, Gratts discovered the more peaceful world of quirky, bumpin' and stompy sounds: house music. After hiding his drum'n'bass records in the basement for years now, he's still as much in love with house music as he ever was and will ever be. Gratts never liked 2-step / UK garage, although Mixmag told him to. He's always had a very strong opinion about his musical likings.
On a beautiful day in the city park then, Gratts was picknicking with all his animal friends. Suddenly, he heard vocal Naked Music sounding hooks and Seasons recordings records being played somewhere near. He figured the music must've been coming out of Swirl People's studio, as he was chillin' like a villain in his home town Leuven. But it quickly became clear this couldn't have been Raoul playing, as the mixing was terrible due to excessive crossfader use and frequent trainwrecks. He and the animals quietly got closer and saw a guy who would later become his beloved partner in crime: Igwaar. He and Igwaar started drinking coffee and talking about music, world politics, Celebrities Uncensored and touring the town of Leuven, something Gratts's parents had never been able to. They shook hands, let their sideburns run wild and became a crowd rocking dj pair.

Boycot

2005-08-20T18:44:00.000+02:00

Het mooie aan fietsen is dat je lichaam beweegt waardoor er sprake is van lichaamsbeweging. Daar kan je over praten op café bij het eten van een Luikse wafel, en anders een Brusselse. Tijdens het bestellen van die wafel begon een baby te huilen, niemand wist waarom, enkel de baby, maar die liet het na de mensen in te lichten omtrent de oorzaak van de problematiek. Er stond aangename muziek op die om het uur herhaald werd doordat ze maar één audiocasette hadden in dit etablissement. Ze hadden er eigenlijk meerdere, maar daar stond onaangename muziek op - in vergelijking met de aangename toch - dus men had besloten om die muziek niet in contact te brengen met de klanten. De reden daarvoor lijkt me logisch: als de klant de muziek onaangenaam vindt, zal de algehele ervaring van het wafels eten beduidend minder leuk worden bevonden. Men zal bijgevolg minder drank bijbestellen, minder lang blijven kletsen met de vrienden (over fietsen bijvoorbeeld, of over de Gazastrook) en men zal natuurlijk ook de andere vrienden inlichten over de muziek in het etablissement die te wensen overlaat. Daardoor zullen deze mensen zelfs niet meer tot in deze zaak komen om er wafels te nuttigen, waardoor de zaak minder en minder inkomsten zal verkrijgen doorheen de tijd. (Als je wil kan je dit weergeven in een grafiek.) Wat dan weer leidt tot een geldgebrek waardoor geen investeringen kunnen worden gedaan in verband met de tuin of met een afzuigsysteem voor sigarettenrook afkomstig van L&M, Marlboro maar ook andere merken van tabak van hoge kwaliteit. Het is een schande.

Britten stelen plaatsnaamborden Oostenrijks dorp

2005-08-16T13:17:00.000+02:00

De Standaard, dinsdag 16/08/'05

De burgemeester van een Oostenrijkse stadje vraagt Britse toeristen om te stoppen met het stelen van plaatsnaamborden uit de stad. Waarom de Britten dat doen? De naam van het stadje is Fucking.
Het plaatsje trekt altijd al een hoop aandacht van toeristen die richting Salzburg rijden. Veel toeristen stoppen even om een foto te maken. Volgens de burgemeester zijn de toeristen van harte welkom in de stad, maar is men het zat om steeds de borden te moeten vervangen.
Toch denkt men er niet aan om de naam van het stadje te veranderen. ,,We hebben vorig jaar een stemronde gehad over het wel of niet veranderen van de naam, en er is toen besloten de naam te houden zoals ze is'', aldus de burgemeester.
Fucking bestaat al 800 jaar. ,,Waarschijnlijk toen een meneer Fuck of een familie met de naam Fuck in het dorp kwam wonen'', zo zegt de burgemeester. De bewoners van de stad kwamen pas achter de Engelse betekenis van hun plaatsnaam in 1945, toen Britse en Amerikaanse soldaten in grote getalen naar het stadje kwamen.

Momentje

2005-08-11T01:28:00.000+02:00

Hugo hield ervan om andere mensen te observeren. Hij ging de hele voormiddag op een terrasje zitten, dronk dan koffie na koffie - met een beetje melk en een half klontje suiker - en bestudeerde de voorbijgangers. De echte prachtexemplaren kregen gegarandeerd een opmerking: soms zei Hugo 'mooi zo, prettige dag verder', andere keren koos hij voor de woorden 'u ziet er vandaag prachtig uit, mevrouw'. Maar de mensen stoorden zich nooit aan Hugo's woorden, ze kenden hem stilaan, en met hem zijn gewoonte. Deze aanvankelijk dus nogal onschuldige hobby van Hugo was echter sinds kort beginnen escaleren... Hugo verzamelde opeens namelijk mensen, vreemde mensen, mensen die hij nooit ontmoet had. Hij had een grote glazen doos in z'n woonkamer laten zetten; die stond toch half leeg sinds Anita hem verlaten had... En in die grote glazen doos zette hij zorgvuldig uitgekozen mensen, die in gevangenschap met hem samenleefden. Inmiddels waren ze al met z'n drieën in die kooi, en Hugo had dan ook onlangs wat nieuwe tijdschriften gekocht en die in het kooitje gegooid samen met de diepvriesmaaltijden van dinsdagavond.
De mensen in de kooi werden goeie vrienden. De kooibevolking bestond uit twee mannen (Frederik, 24 jaar oud, en Rudy, 43 jaar oud) en één vrouw (Els, 35).

-Frederik was net afgestudeerd toen hij in januari 2002 ontvoerd werd door Hugo. Zijn hobby's voor hij in de kooi terechtkwam waren voetballen op zondagmiddag, pinten drinken na de wedstrijd en hij werkte bij een bedrijf dat computerchips fabriceerde. Op dinsdag speelde hij meestal poker met z'n vrienden. Lievelingskleur van Frederik was blauw. Andere kleuren speelden geen belangrijke rol in het leven van Frederik, hij was namelijk kleurenblind.

-Rudy werkte al 26 jaar als postbode toen hij op een mooie dag in april niet meer werd buitengelaten door Hugo. Hij deed al 8 jaar dezelfde ronde 's morgens en kende Hugo dus al wel een tijdje. Rudy had niet echt hobby's, deed niet echt aan sport, maar hield wel van sigaren roken; Rudy voelde zich aanvankelijk nogal tekortgedaan in Hugo's kooi maar heeft er inmiddels vrede mee genomen. Hij hoopt stilletjes op een relatie met Els.

-Els is de enige vrouw van het gezelschap. Ze werd ontvoerd door Hugo toen ze met haar hond ging wandelen op een avond in juli. De stad was verlaten, niemand had haar horen schreeuwen toen Hugo haar vriendelijk verzocht iets te komen drinken bij hem thuis. Els heeft het naar eigen zeggen ondertussen wel naar haar zin in de kooi, maar vindt het jammer dat ze geen contact met haar gezin van weleer mag onderhouden. Ze hield van snorkelen, op vakantie.

De mensen in de glazen woonst wachtten geduldig tot Hugo thuiskwam. Het was immers donderdag, en dat betekende dat Hugo pizza's meenam ! Het werd trouwens tijd dat hij de kooi eens ververste, en de ramen eens lapte. Ze stonden vol vingerafdrukken, vooral van Rudy. Een lavalamp sierde de woonkamer. Een grote plant hing elegant over het mensenaquarium. Nooit nog hadden ze honger, nooit nog hadden ze verdriet, nooit nog hadden deze mensen geldzorgen. Het leven buiten was niet meer dan een vage herinnering geworden.

Wordt vervolgd

Speelwerf

2005-08-09T11:31:00.000+02:00

Een groepje graafmachines was reeds aan de opwarming begonnen toen we aan het voetbalveld aankwamen. Een grote Volvo stond vlakbij de cornervlag voorzetjes richting doel te katapulteren. Een kleine, wendbare Bobcat vuurde bal na bal hoog de netten in. Sommige pogingen strandden op de deklat, anderen op de paal. Het was een waar spektakel. Mensen stroomden toe op deze zondagnamiddag, nooit hadden we zoiets gezien. Wisten wij veel dat graafmachines ook houden van voetbal ? De bankzitters warmden mee op maar namen plaats op de bank toen de wedstrijd begon. Enkele weetjes over graafmachinevoetbal:
-elk team telt slechts 7 spelers (wegens plaatsgebrek)
-''hands'' bestaat niet, ''aangeschoten bal'' des te meer
-enkel doelmannen mogen bijtanken in de rust
-een put graven voor een ander is verboden
-er zijn geen mensen toegelaten op de veld
-alle automerken zijn gelijk
De wedstrijd eindigde op 4 - 2 voor het TGV-team.

Gratts Elementary School

2005-08-09T00:50:00.000+02:00

''Since Gratts entered the world of the internet on June 6, 1999, with the opening of its first site on the World Wide Web, members of the Gratts community have been encouraged to explore the site, looking to take advantage of all it offers. And four years later, Gratts has begun to give the site a facelift by updating its information.''

''Gratts Library Opening Ceremonies'', foto 1.

Eindelijk een school die de leer van Gratts verspreidt ! Binnenkort loopt iedereen rond met belachelijke bakkebaarden, koopt iedereen elke maand meer platen dan hij zich kan permitteren en gaat iedereen te laat slapen. World domination !
Check de website van Gratts Elementary bij de links op rechts.

The killa

2005-08-06T17:52:00.000+02:00

Tequila is niet verantwoordelijk voor eventuele ongevallen.

Limerick

2005-08-04T01:06:00.000+02:00

Er was eens een jongen uit Melbourne
Die lul at alleen maar popcorn
Daardoor werd hij vet
Dat was eigenlijk nog wel vet
Want hij at alleen maar popcorn

Een nieuwe dag

2005-08-04T00:14:00.000+02:00

Ik ben een blogger. Alles wat ik schrijf is enorm interessant, zelfs de hermetische, saaie teksten die elke dag opnieuw op het net geslingerd worden als ik me weer eens doodverveel. Over politiek zeiken is een andere passie van mij; heb ik je vandaag al voldoende meegedeeld dat het Vlaams Blok een klotepartij is en dat ik tegen racisme ben ? Just in case, daar zei ik het. Ook alle persoonlijke en intieme details die ik alle anonieme lezers in de wereld toevertrouw zijn trouwens voor iedereen relevant, grappig, en echt leuk om te lezen. Ook alle andere blogs zijn trouwens uitstekend, allemaal. Heb ik je al verteld dat ik gisteren driemaal na elkaar moest gaan zeiken ? Dat kwam omdat ik een zestal pintjes gedronken had. Hopelijk komen er weer allerlei reacties van andere bloggers op dit stukje literatuur. Ik schrijf ook graag onbeduidende subjectieve filmrecensies om duidelijk te maken of een film goed of niet is. Dat andere mensen iets hebben aan mijn schrijfsels, weet ik wel zeker. Ik vergat je trouwens nog te vertellen dat mijn kat Vanille gisteren buikloop had. ''Teveel ijsjes gegeten zeker?'', lachten ik en mijn vader, maar de kat zei niets terug, dus de pret was er snel af. En dat voor een mop die op twee niveaus werkt, reken zelf maar uit. Als blogger vind ik het leven trouwens bijzonder interessant, en waan ik me voortdurend een hoofdpersonage in één of andere serie als 'Sex & The City'. Ik rook ook sigaretten als ik hier zit, te schrijven, en beeld me dan in dat er een serie over mij gaat. En dat er mensen ook effectief deze bedenkingen lezen. Wat me ook typeert is mijn fascinatie voor alles wat nieuw is: nieuwe gsm's, nieuwe digitale fototoestellen, en meer van dat. Telkens ik me een nieuwe gadget in huis haal zet ik er een foto van op m'n blog. Jullie kunnen dan reageren, bijvoorbeeld met ''wow, hoeveel megapixel???'' of ''ja nu zulde wel toffe fottos kunnen pakken op de festivallekes eh LOL''. Hoe platter het taalgebruik, hoe meer ik geniet van de vriendschappelijke toon van de reacties. Laatst ging ik naar een familiefeest; ik geniet er immens van om alle stomme gebeurtenissen die daar plaatsvonden uitgebreid op het net te zetten voor jouw leesplezier. Daarbij hanteer ik bij voorkeur het verkavelingsvlaams, bijvoorbeeld op deze manier: ''ons bomma had zich nog verslikt in ne scampi!''. Soms post ik ook mopjes, die bij voorkeur nogal flauw zijn, want de eerder grappige zaken zijn toch niet aan mij besteed. Zonder honderden idiote smileys is een blog trouwens niet compleet ! ;-) Voor de rest is het leven natuurlijk een geschenk van God, en ben ik Hem dankbaar voor elke nieuwe dag waarop ik ontwaak.

Antibiotica

2005-08-01T17:08:00.000+02:00

Bloggen is kut.

Iedereen blogt, maar leest er eigenlijk nog iemand ?

Consternatie

2005-08-01T15:12:00.000+02:00

Er zit mij de laatste tijd toch iets dwars: Louis. Louis, dat lees je goed. Wie of wat Louis is ? Wel, Louis is een op het eerste zicht doodgewone kerel uit P., een gat in West-Vlaanderen waar mensen nog spreken alsof het de bedoeling was dat niemand hen zou verstaan. Dit sujet doet soms feestjes in café Apero op één welbepaalde vrijdag. Maar ik weid uit, het vorige is helemaal niet van belang. Wat me dwarszit, is dat Louis eigenlijk hoogst getalenteerd is, en intelligent, en bovendien enorm grappig. Dat is natuurlijk leuk voor hem, en soms zelfs misschien voor de andere mensen, maar ik ben het beu. Hij is zo gevat, aantrekkelijk en opmerkelijk dat de rest van ons mannen eigenlijk beter gewoon thuis kan blijven en een boek lezen, want tegen hem kan niemand op. Beeld je dus maar in, dat je op vrijdagavond besluit om een stapje in de wereld te zetten, maar dat je merkt dat opeens - juist ja - die Louis opduikt. Dan is je avond compleet vergald. Er rest je dan nog te trachten jezelf te meten met deze God, je op te trekken aan zijn aantrekking op wijfjes, mee te praten met hem over zware politieke kwesties, maar uiteindelijk, uiteindelijk is er niets aan te doen. Louis gaat met de pluimen lopen, altijd, steeds weer. En wij moeten hem gewoon proberen te evenaren.
Ik hoop dat Louis deze tekst te lezen krijgt. Iedereen heeft lang moeten leven met dit probleem zonder dat het bespreekbaar was. Een taboe dat over de Oude Markt sluimerde, een vervelende aanwezigheid als een muggenbeet waaraan we niet mochten krabben... Louis, je bent absoluut geweldig, zó geweldig zelfs dat het echt voor niemand een pretje is. Wisten wij veel dat mensen die geweldig zijn soms een probleem vormen ? Ik zou, in naam van mezelf en nog een 88-tal andere mensen, wel willen vragen om ons en tijdje gerust te laten... Blijf uit de buurt. Hou je bezig. Ga eens op reis, ofzo, scheer je weg ! Vlucht naar het buitenland, voor mijn part. Ik geloof dat de vliegtuigtickets van Siena in aanbieding zijn. Laat ons met rust, voor een jaartje. Dank u.

De ergernis bij de staart gevat

2005-07-31T12:02:00.000+02:00

Fata Morgana is het meest verschrikkelijke programma dat ik ooit gezien heb. Onder het motto ‘laten we nutteloos geld uitbesteden aan megalomane droomprojecten die de lokale selectie van oerlelijke randdebielen een weekje zoet houden’ springen Sergio en Geena Lisa een hele week van her naar der, zenuwachtig en gespeeld spontaan, meelevend met de idioten die zich een hele week inzetten en zich hoe langer hoe meer beginnen te gedragen als vrienden en vriendinnen van bovenvermelde hoofdrolspelers. Speciaal voor dit verschrikkelijk schouwspel op zondagavond waagden zij zich zelfs aan een theme song, een feelgood nummer van het ergste soort, maar tenminste zonder taalfouten, wat doet vermoeden dat Sergio net op vakantie was toen Geena het nummer neerpende, aan haar keukentafel. Dit programma is speciaal voor mensen die naar Radio Donna luisteren, mensen die straatfeesten ‘gezellig’ vinden, mensen die een avond in het publiek van het Swingpaleis staan ‘ambiance’ vinden, mensen die Dag Allemaal lezen, mensen die normaal naar VTM kijken maar uit pure achterlijkheid doodgewoon al 52 minuten naar de verkeerde zender aan het gapen waren. Werkelijk alles komt fake over, niets wat er in de conversaties gezegd wordt is ook meer een klein beetje interessant of geloofwaardig.
Een draak van een wijf dat luisterde – als ze zelf niet aan het roepen was, tenminste - naar de naam ‘Nouche’, moest vandaag zorgen voor een ‘planetarium’. Ze wou dat natuurlijk zeker doen, indien men haar eerst nog eens vertelde wat een planetarium ‘nu weer juist is’. Toen bleek dat het iets met planeten en op teevee komen te maken had was ze dolenthousiast. De volgende dag verschenen twee draken van wijven op de afspraak, waardoor ik even vermoedde dat Nouche zich diezelfde avond nog gekloond had om deze opdracht tot een goed einde te brengen. Het spiegelbeeld bleek echter haar beste vriendin te zijn, die geheel toevallig even lelijk was als zijzelf maar tenminste al wat minder lispelde. Deze twee monsters zaten wel op dezelfde golflengte, net als de verschrikkelijke toon van hun opgehitste stemmetjes. Fata Morgana lijkt trouwens wel een reclameblok van een uur: allerhande merken worden in beeld gebracht, iedereen wil helpen omdat er een camera onder z’n neus geduwd wordt. In Gamma zijn ze dolenthousiast als de geblondeerde maar kalende Sergio binnenstapt. Onsympathieke klootzakken veranderen in goedlachse burgers die voor het eerst in jaren hun rotte tanden nog eens blootlachen. Wel jammer dat Nouche dacht dat ze in ‘Oelaart’ woonde, terwijl Sergio beweerde dat het wel degelijk in Hoeilaart te doen was. Een zekere Naomi vervolgens, die volgens mij ongeveer 18 jaar was, kreeg vast en zeker de opdracht om tien afstotelijke go-carts vol met zilverpapier te plakken. Die heetten vanaf dan plots ‘maanwagens’, en Naomi was tevreden, want de opdracht was geslaagd, én ze was met haar dreadlocks en de idioten van haar scoutsbeweging op teevee gekomen. Volgens mij waagde ze zich af en toe wel eens aan soft drugs, bij het zingen, aan het kampvuur. Haar vrienden waren het type pubers dat steevast naar Brussel trekt voor eender welke linkse optocht waar djembés weerklinken. Ze hebben allemaal een poster van Bob Marley op hun kamer hangen.
De videorecorders werkten vanavond zonder twijfel op volle toeren te Oelaart, de straten moeten er leeg geweest zijn. Tijdens het kijken vraag ik me acht keer per minuut af hoe mensen gemotiveerd kunnen worden om deel te nemen aan dit soort onzin. Ik vind geen antwoorden. Wat ik wel weet, is dat ik nog liever kijk naar Felice die Bavo Claes liefhebbend zit te pijpen in een voetbalkantine waarin net een scene van FC De Kampioenen wordt opgenomen, dan naar Fata Morgana. Op een breedbeeldscherm zelfs.

Openingsuren zwembad Kessel-Lo

2005-07-28T17:28:00.000+02:00

Schoolvakantie
Zwembad Kessel-Lo
maandag
13.30 -15.00 (2)15.00 - 17.00 (1)19.00 - 21.00 (4)

dinsdag
13.30 - 17.00 (2)

woensdag
13.30 - 21.00 (2+3)

donderdag
13.30 - 17.00 (2)

vrijdag
13.30 - 21.00 (2+3)

zaterdag
13.30 - 17.00 (2)

zondag
08.30 - 12.30 (2)

De kassa sluit een half uur voor sluitingstijd. Het publiek moet het water verlaten 10 minuten vóór sluitingsuur.
Elk zwembad heeft een maximale bezettingsgraad; groepen contacteren best vooraf het zwembad.

Tijdens de genummerde ( ) uren is het zwembad uitsluitend voorbehouden voor onderstaande doelgroep.
(1)
seniorenzwemmen + zwangere vrouwen
Senioren = alleen voor houders van + 3 pas en zwangere vrouwen
(2)
Speelzwemmen
Speeltuigen worden toegelaten in het bad.
(3)
Baantjeszwemmen
Hiervoor wordt vanaf 17 uur een gedeelte van het bad gereserveerd
(4)
Baantjeszwemmen
Hiervoor wordt een gedeelte van het bad gereserveerd

Deze week zou ik graag eens gaan zwemmen. Als je zin hebt om mee te gaan, raadpleeg dan eerst de uren en geef me een seintje met je uur en dag van voorkeur. Let wel: senioren = alleen voor houders van + 3 pas en zwangere vrouwen.

Inbox

2005-07-25T04:25:00.000+02:00

''Verschueren Schaaldieren NV werd in 1996 geboren nadat mijn broer Firmin (inmiddels assistent-manager van Verschueren Schaaldieren NV) op toevallige wijze 'Over koetjes en kalfjes' las, een Kiekeboe-strip. Zijn zoon David had die geheel toevallig op zijn nachtkastje laten rondslingeren. Wie het boek gelezen heeft heeft dan ook al snel een idee waar Verschueren Schaaldieren voor staat: schaaldieren van de hoogste kwaliteit. Momenteel kan je in onze catalogus Verschueren Schaaldieren 2005 kiezen tussen 4 interessante rassen: de olifantjes op schaal 1:20, de kameeltjes op schaal 1:15, de (reuze)panda's op schaal 1:4 en de stinkdieren op schaal 2:1. Laatstgenoemden zijn echter pas in het najaar verkrijgbaar en zitten nu in een testfase. Onze schaaldieren van topkwaliteit zijn uiterst geschikt als gezelschap op verjaardagsfeestjes, recepties, vergaderingen en plechtige communiefeesten, maar passen eveneens op je barbecue. Voor elk wat wils dus ! Bovendien ben je automatisch verzekerd tegen ongevallen door agressie en salmonella. Neem dus snel contact op met je plaatselijke Verschueren Schaaldieren-dealer, en verras vrienden of familie met deze ''kleine'' attentie !''
-dhr. Verschueren Rudy, Verschueren Schaaldieren NV

Dit zul je niet gauw in een kookboek terugvinden

2005-07-25T03:15:00.000+02:00

Dat doet me denken aan die keer toen we allemaal samen naar een concert gingen in Duitsland. De muziek was mooi, krachtig, uniek en aangenaam, net als wij zelf. De vrouwen waren los van zeden en rondborstig, net als wij zelf dat willen. De zaal was prachtig versierd met fecaliën die van honden, geiten of zelfs andere zoogdieren konden zijn. Het concert ving aan rond half 9, net zoals de meeste Champions League wedstrijden. Meestal is het dan wel een 60-tal minuten wachten op de eerste goal, maar wat maakt dat uit, als je daar zit, tevreden met een pilsje in de hand ? De bassist was een zwarte man van begin in de 60 en was naar verluidt ooit nog een man geweest, maar daarna een vrouw, en vervolgens een man van begin in de 60. Hij had dan ook al veel ervaring opgedaan, in zowat alle milieus die je je kan inbeelden, indien je wat fantasie hebt. De universiteit van het leven was de campus waarop hij dagelijks had rondgehangen. Ondertussen begonnen mensen te applaudisseren, en ik kan ze geen ongelijk geven. Niet applaudisseren was namelijk uitgesloten, zoals bleek uit de borden die overal in de zaal waren aangebracht. In het Duits dan nog, en heel groot geschreven, in een handschrift dat me deed denken aan Arial na een avondje zuipen. Door één van die borden was het onmogelijk om de zanger op het podium te zien, maar misschien was het geen toeval, en was de man gewoon verlegen. Toen we weer buitenkwamen zetten we na een spelletje bowling in de nabijgelegen bowlinghal koers naar de nabijgelegen struisvogelboerderij. Die was echter zo ver gelegen dat we bijna terug thuis aankwamen, waardoor we concludeerden dat we misschien beter doodgewoon een DVD zouden huren uit de nabijgelegen videotheek. De keuze is daar danig groot dat kiezen een hele opgave was. We hadden wel ijsjes en nootjes toen we terug in de auto aankwamen. Vandaag de dag kunnen we daar gelukkig om lachen, alsook om andere grappige dingen, zoals komische films. De boog kan niet altijd gespannen staan, namelijk. Bij de Indianen was dat wel anders, voornamelijk in tijden van oorlog. Dan schilderden ze zich ook in allerlei felle kleuren, als camouflage of weet ik veel. Indianen hebben me nooit echt geinteresseerd. Ik tolereer ze wel, maar niet meer dan dat. Ik ben ook nog nooit in de Verenigde Staten geweest, maar daar praat ik niet veel over. Zeeziek zijn is heus geen pretje, om een tipje van de sluier te lichten. ''Zeeziek zijn is geen pretje'', vertelde ik onlangs aan een parkeerwachter. Hij keek me aan alsof hij nog maar net wakker was en zei me: ''Daar heb ik nu geen boodschap aan, ik ben net wakker''. Mijn intuïtie laat me zelden in de steek.

Untitled

2005-07-19T22:18:00.000+02:00

Je kan niet iedereen gelukkig maken.

De periode van de festivals is weer aangebroken

2005-07-17T22:19:00.000+02:00

Al heel de dag stond de man dus op die ladder. Hij keek uit boven de dakgoot en praatte tegen zichzelf. Ofwel was hij aan het bellen. Hij was het nu wel beu daarboven, en kwam aldus terug naar beneden, stap voor stap. Hij riep door het raam naar binnen: ''Anita, is het eten al klaar, of is het eten nog niet klaar ?''. Anita moest nu een keuze maken, haar man had immers twee keuzeopties gegeven. Ze koos voor de laatste optie, maar antwoordde wel dit: ''het eten is klaar ja, het is namelijk etenstijd''. Hoewel ze bewust een keuze gemaakt had besloot ze toch eerlijk te zijn tegen haar man. Dat is de basis van een goed huwelijk. Ze begonnen te eten en praatten over hoe de dag geweest was. ''Hoe was het vandaag op de ladder ? Ik zie je zo weinig de laatste dagen, je zou wat meer pauze moeten nemen.'' Haar man at z'n aardappelen op en antwoordde niet. Op de achtergrond hoorde je stil de geluiden van een spelprogramma op teevee. Op de ladder kon de man tenminste zichzelf zijn. Niet dat je op andere plaatsen iemand anders kon zijn, natuurlijk. Een onbelangrijke kwestie. De man van Anita kuchte eens, waardoor zij verwachtte dat hij iets ging zeggen. Dat gebeurde ook: ''Anita, voor de 2e keer bevindt 10 Days Off zich op 2 locaties: Kunstencentrum Vooruit en het ICC Congrescentrum. Dit betekent 4 podia en bijgevolg artiesten in veelvoud: dj's en live acts, in totaal meer dan 120, waarvan 70 namen voor het eerst op 10 Days Off staan. En in de line-up zowel bekende namen als opkomend, onbekend talent, Belgen en buitenlanders en bezoekers die uit heel Europa komen.'' Anita had aandachtig geluisterd. Ze vond het aangenaam dat haar man zo informatief was. En meestal had hij nog gelijk ook. Hij dacht veel na als hij op de ladder stond. En hij stond veel op de ladder, want daar kon hij zichzelf prima zijn. Hij had een brede interessesfeer. Alweer kuchte haar man, en ging verder: ''Dagen swingen onder de heetste discobol. De beats gaan er makkelijk in. Je lichaamstemperatuur schiet omhoog. Zweten betekent vochtverlies. Drink dus voldoende en herstel je vochtbalans.'' Alweer had hij gelijk. Ze was al 45 jaar samen met hem. De postbode klopte op de deur, samen gingen ze opendoen. ''Wat bent u laat vandaag, mijnheer de postbode'', sprak de man van Anita. Anita zelf echter hield haar mond. De postbode lachte vriendelijk en zei: ''ik heb geen brieven voor jullie vandaag''. Dat was allerminst een verrassing, en nadat ze hem begroet hadden deden ze de voordeur terug dicht. De ladder stond nog steeds in de voortuin van het huis, op het grasperkje. In de dakgoot was er sprake van mos, maar meer kan ik je daar ook niet over vertellen.

Euro Millions

2005-07-16T16:17:00.000+02:00

Gisteren speelde ik voor de eerste (maar zeker niet de laatste) keer mee met Euro Millions, een spel waarmee je werkelijk walgelijk grote sommen Euro's kan winnen. Natuurlijk niets gewonnen, maar dat geeft niet, want mensen die de Lotto winnen worden naar verluidt ongelukkig. Niets gewonnen, nog steeds even gelukkig dus, alles volgens plan. Volgende vrijdag probeer ik echter met alle plezier nog eens om 96 miljoen Euro ongelukkiger te worden. Als het gelukt is, zijn jullie allemaal uitgenodigd op mijn reuzebarbecue. Wel zélf vlees meenemen.

JIMTMTVMF

2005-07-11T20:37:00.000+02:00

Ik haat Jim TV, TMF en MTV. En toch weerhoudt dat me niet om telkens, in een bui van opperste verveling, drie kwartier te zappen tussen deze drie kutzenders. Verschrikkelijke, platte r&b en hiphop worden probleemloos afgewisseld met hopeloze Belgische dance en aanverwanten, met af en toe daartussen een feilloze selectie van het allerslechtste wat de hedendaagse rock- en popscene te bieden heeft. Maar blijkbaar hebben deze zenders zelf wel door dat zelfs de poverste muziekstukken en -clips niet voldoende zijn om de nogal grote elite van debiele jeugd te boeien. Daarom wordt één derde van je scherm steevast gevuld met allerhande vervelende sms-games die menig werkloze kijker die bijvoorbeeld de naam Kevin draagt honderden euro's per maand armer maken. En dan spreek ik nog niet eens over de abonnementskosten van Tuning Magazine. Dan maar richting TV1, maar daar wordt alles zo reality tegenwoordig dat ik liever in m'n tuin ga zitten en naar de barbecue van de buren kijk met een pilsje in de hand. VTM probeert beter te doen door visuele humor, van en voor mongooltjes, te koppelen aan de makkelijkste spelprogramma's waarin consequent een resem mensen die nét lelijk genoeg werden bevonden door de productie prijzenpakketten winnen waarmee ze maandenlang kunnen proberen doorbellen welk begrip er nu precies verborgen zit in de letters 'FAMBEZOEKILIE'. Twee uur en vele honderden euro's later belt Jeannine naar de studio en haalt ze al het geld binnen. Ze weet nog niet wat ze met het geld gaat doen, verzekert ze de kijker, maar is toch opgetogen. De presentatrice, een omhooggevallen stoephoer, had me nochtans toch verzekerd dat ik de enige kijker was op dit nachtelijke uur ? Nu ja, ik kan er niet onderuit, want ook ik blijf kijken. Vergelijk het met een gaatje in je tand: ook al weet je dat het zal pijn doen als je er weer eens aan zuigt met je tong, toch blijf je testen of de pijn nog niet weggetrokken is. Om een bezoek aan de tandarts uit te sparen misschien ? Want voor dat geld win je misschien wel een prijzenpot van 1400 euro. Als je kan raden waar het Kanaal 2-logo zich precies bevindt, tenminste.

Gunther

2005-07-11T02:58:00.000+02:00

Toen het gezin Vermeiren vernam dat Gunther zou langskomen op vrijdagnacht trokken de drie gezinsleden Vermeiren de stad in. Ze kochten theelichtjes, een nieuwe broek, een das voor papa en de ingrediënten van het feestmaal speciaal voor Gunther. Die werd omschreven als krachtig, indrukwekkend en stevig, een wonder der natuur. De ideale schoonzoon, zou je kunnen zeggen, en daar waren de Vermeirens dus ook van overtuigd; ze zouden hem proberen te koppelen aan hun mooiste en enige dochter, Kelly. Kelly was zo mogelijk nog dommer dan haar beide ouders, maar daar had ze weinig last van. Zoals zoveel domme mensen was ze gelukkig, het enige wat ontbrak in haar leven was een man, en Gunther kwam dan ook als geroepen.
Vrijdagavond rond 23u26 werd de hele straat geëvacueerd. De Vermeirens bleven wachten en begrepen de commotie niet. Ze hadden een feestmaal klaargemaakt en Kelly in haar allermooiste outfit gestoken. Gunther stak op rond half twaalf, belde niet aan maar blies het dak van de Vermeiren-residentie en verwoestte daarna het hele huis. Hij maakte werkelijk alles met de grond gelijk. Drie mensen lieten hierbij het leven.

Een verhaaltje dat niet over een Canon-printer gaat

2005-07-11T02:31:00.000+02:00

Alain was totaal vergeten hoe hij nu precies de straat moest oversteken. De straatstenen waren lauw van de zon die er de hele dag op geschenen had. ''Zon, dat is nu tenminste iets in het leven waar een mens niet moet voor betalen'', mijmerde diezelfde Alain intussen. Maar niemand had hem gehoord. Zelfverzekerd stapte Alain het trottoir verder over. Hij was het feit dat hij de straat niet meer had durven oversteken inmiddels vergeten, dat had hij wel vaker, zulke plotse opwellingen. Zoals die nacht toen hij niet kon slapen en ten einde raad een Dame Blanche had gemaakt voor zichzelf. Dat was nog eens een avontuur, zoiets maakt men zelden mee. Nadat A. het ijs had uitgeschept bleek namelijk dat hij geen chocolade in huis had. Of toch, excuseer, maar chocolade met nootjes voldeed niet aan z'n eisen. Even later kroop A. op z'n brommer en reed tot bij de buren, hopende dat zij hem zouden kunnen verderhelpen. Het vervelende was wel dat Alain's buren 28 kilometer verder woonden, wat wel vaker gebeurt in Australië. Maar A. woonde helemaal niet in Australië, dus als iemand je dat verteld zou hebben, kan je hem als een leugenaar bestempelen. Daar kikker je van op, af en toe iemand toespreken. Alain is toch geen Australisch klinkende naam ? Natuurlijk kon hij geëmigreerd zijn, maar dat is niet meer dan een mogelijkheid, en een mogelijkheid die in dit geval uit te sluiten is, ik kan het wel weten. We waren goeie vrienden. Toen hij bij nummer 88 aankwam bleek dat de buren op vakantie waren. Het was een buitengewone en verrassende klotenacht geweest voor Alain.

Kind of lookalikes II

2005-07-09T03:16:00.000+02:00

Techno-dj Dave Clarke en Abou Jahjah.

De geschiedenis van Verstoppertje

2005-06-25T16:31:00.000+02:00

De zomer is weer aangebroken. De mensen komen weer op straat, in de tuin, op het balkon. Ze bakken vlees op zelf aangestoken vuren en nodigen daarbij hun vrienden uit, om hen te bewijzen dat ze het vuur nog steeds de baas zijn, duizenden jaren nadat dat voor het eerst gebeurde. Na het eten dreigt het gezellig samenzijn echter wel eens saai te worden. De gesprekken vallen stil. Pijnlijke stiltes spoken doorheen de zwoele avondlucht. Op zo'n moment is Verstoppertje° het ideale spel voor uw gezelschap, jong en oud !

Verstoppertje° werd uitgevonden in 1849 toen een gewapende misdadiger een bank overviel, op zoek naar geld voor een nieuw leven zonder z'n vrouw Helga. De man, Heinrich Verstöpper genaamd, pleegde deze feiten op 26 juni 1849 in de Dexia Bank in Zurich. De werknemers van de bank in kwestie waren echter in een zomerstemming en deden de overvaller een voorstel: hij zou tot honderd tellen met z'n ogen dicht, terwijl de werknemers in die korte tijdspanne de kans kregen om zich in veiligheid te brengen. Heinrich, eigenlijk een vriendelijke vent, lang onderdrukt door z'n vrouw Helga, stemde in. Toen hij een vijftigtal tellen later z'n ogen opendeed (want ook toen al werd er niet fatsoenlijk geteld door degene die zoeken moet) en begon te zoeken, werd al vlug duidelijk dat hij zich in de luren had laten leggen. De politie van Zurich had 'm omsingeld en dwong 'm met de armen omhoog de bank uit te stappen.

Heinrich werd al snel bespot in de gevangenis van Zurich. Welke crimineel, immers, laat zo met zich sollen ? Maar naarmate de man ouder werd, speelde men het spel meer en meer in de gevangenis. Het was niet evident om dat te doen op de betonnen binnenplaats, maar het was in ieder geval leuker dan bijvoorbeeld voetballen, wat zelfs in de jaren 1870 al behoorlijk gedateerd bevonden werd. Toen Heinrich in 1876 stierf was heel Zurich verslaafd aan het spel dat hij ooit voor het eerst had gespeeld met een dozijn pientere bankbedienden.

Maar waarom wou Heinrich Helga eigenlijk verlaten ? Wel, omdat ze een bazig kutwijf was, met een stinkende preut bovendien. Maar dat was niet het enige. Heinrich had namelijk wel eens een scheve schaats gereden, en uit één van die avontuurtjes had hij een zoontje overgehouden, Oliver Verstöpper. Het is deze ambitieuze jongeman die het spel waar z'n vader bekend mee geworden was, eerst slechts in de gevangenis en later over heel Zurich, voor het eerst op de markt bracht. Het spel heette toen nog 'Ein Verstöpper stöht sich kein zweimal an derzelfdere Stähn, verdammd!'. Deze eerste editie verkocht meer dan 32.000 exemplaren in het 19e eeuwse Zurich. Het spel werd later in ongeveer alle landen uitgebracht, de ietwat ontoegankelijke naam van voorheen werd simpelweg ingekort tot ''Verstoppertje''. Een ware successtory !

Mensen gelukkig maken

2005-06-14T22:31:00.000+02:00

Mensen gelukkig maken is geweldig. Mensen gelukkig maken maakt je immers zelf gelukkig. Er zijn zelfs theorieën die zeggen dat we mensen uitsluitend gelukkig maken om er zelf een goed gevoel aan over te houden. Laat er nog maar 2020 tsunami's komen dus.

Vandaag heb ook ik iemand gelukkig gemaakt, en ik ben er nog altijd niet goed van. Nadat ik € 20 afhaalde aan een bankautomaat, m'n code voorzichtig intikte (want ik volg steeds de aanwijzingen die men mij geeft), m'n saldo consulteerde en uiteraard m'n bankkaart voorzichtig weer wegstak, én daarna een Alma-maaltijd ging halen, bleek dat ik het geld dat uit de automaat was gekomen doodgewoon niet had meegenomen.

Maar ik heb ongetwijfeld wél één of andere klootzak gelukkig gemaakt vandaag.

2005-06-13T03:14:00.000+02:00

Leuven
Van onze correspondent

Woensdagavond werd een jonge Leuvenaar gearresteerd in zijn woning. De 23-jarige man had zich enkele keren uitgegeven voor een agent van de federale politie.
Gekleed als een agent die het verkeer regelt, controleerde hij fietsers in het park De Bruul. Hij had altijd een busje pepperspray en een matrak bij zich. Buurtbewoners tipten het echte politiekorps. De nepagent werd aangehouden voor aanmatiging van openbaar ambt en verboden wapendracht. Op 22 juni moet hij zich verantwoorden voor de rechter. Hij riskeert tot twee jaar cel. In 1997 deed de jongeman, die toen nog minderjarig was, zich al eens voor als agent. Ook toen werd hij op het matje geroepen.

(bron: www.robnet.be)

Nicky S. en David S. wonen samen in de Pereboomstraat nr. 28, vlak achter De Bruul. (Er wonen echter nog twee mensen in dat huis, dus het is niet dat Nicky en David met twee samenwonen, en bijvoorbeeld een homokoppel zijn, nvdr.) Het is daar dat de persoon die zich al een tijdje als agent voordeed, deze week werd opgepakt. Een kort interview met Nicky en David, die allebei met deze man in contact kwamen. Onthutsend.

(Gratts) Hoe en wanneer ben je zelf met de nepagent in contact gekomen ?
(David) Ongeveer 2 weken geleden, 's avonds tijdens het terugkeren van 'de film', rond halfeen dus. Bij het oprijden van 'Den Bruul' sprong ie plotsklaps uit het struikgewas, en hield mij en mijn vriendin tegen.
(Nicky) Ondertussen moet het ongeveer drie weken geleden zijn; de nacht liep al bijna op zijn eind toen ik me al fietsend via De Bruul huiswaarts begaf. Het was even schrikken wanneer er plots een gedaante vanuit de struiken tevoorschijn sprong en me luidkeels maar vooral Aarschots een halt toeriep.
(Blijkbaar gebruikte de man steeds dezelfde methode, nvdr.)

(G) Waren er speciale kenmerken aan hem ? Had hij bijvoorbeeld een echt uniform aan ?
(N) Zijn vermomming was erg overtuigend: hij droeg een volwaardig agentenuniform met een fluorescerende vest, bovendien had hij ook zo'n indrukwekkende toolbelt voorzien van wapens (matrak, waterpistool) en varia. Voor diegenen die er nog aan zouden twijfelen, de obligate snor schitterde fier en getrimd in het maanlicht.
(D) Hij droeg inderdaad een echt uniform, inclusief fluo-oranje hesje. Om niet op te vallen in dat struikgewas vermoed ik. Hij lurkte ook als een echte James Dean aan zijn sigaret.

(G) Waren jullie op dat moment eigenlijk zelf in overtreding ?
(N) Bij het binnenrijden van De Bruul had ik net de dynamo afgezet om de laatste meters met zo min mogelijk weerstand af te leggen. Dit was ook mijn verklaring naar hem toe waarom ik mijn licht niet op had staan. Toen hij vroeg om eens te demonstreren of ze überhaupt wel werkten bleek dit natuurlijk niet helemaal het geval te zijn. De gespeelde verbazing omtrent het kapotte achterlicht bleek voor een keer echter wel te werken.
(D) Bwa ja, we reden met de fiets 'Den Bruul' op, terwijl dat dat blijkbaar niet mag. Maar dat wist ik niet (écht niet mama!). En eigenlijk had ik mijn lichtjes (het tijdperk van de dynamo is inderdaad voorbij) ook niet op mijn fiets steken. Geen onoverkomelijke zaken dus.

(G) Vermoedde je toen al dat er iets niet pluis was ? Waren er aanwijzingen die konden wijzen op het feit dat hij geen echte politieagent, ‘een flik’, was ?
(D) Het viel mij inderdaad direct op dat hij rookte. Ik ben ook een roker, die elke dag probeert te stoppen enzo, dus het is niet persoonlijk, maar volgens mij mag 'ne flik' niet in het openbaar roken. Toen 'de flik' mij diets maakte op enkele zaken zoals mijn lichtjes en het feit dat ik daar niet mag fietsen, draaide ik mij om om te kijken waar dat verbodsbord dan wel stond, toen mij ineens een papperig, marginaal figuur opviel dat op een bankje vlakbij de ingang van 'Den Bruul' zittend zat te wezen, met zijn bovenlichaam in de schaduw, op twee meter vanwaar 'de flik' dus uit dat struikgewas sprong. Als laatste was er het eigenlijk ronduit schitterende plat Leivens accent waarmee de man sprak dat mij toch wel even naar die verborgen camera deed zoeken. Een ordehandhaver spreekt volgens mij een begrijpbare taal voor ieder van ons.
(N) "Heee jeh!!!", "ge meugt hie ni fitse eh jeh", "marcheert et wel jeh?", "loate moake eh jeh..."Enkele uitspraken die al konden tellen als aanwijzing dat er iets niet helemaal pluis was. Verder ook het feit dat hij helemaal alleen was en volgens mij niet echt nodig op die lokatie.
(D) Enkele citaten van de manier waarop ie mij nog aansprak: "Awel jeh?!", "Waar is uw licht jeh?!", "Aah zo jeh?!", "Da mag ni he jeh!", "Nooit gehoord van rond te rijden jeh?!", "Aah zo jeh?!", "Aah zo jeh?!", "Allez, tis goe voor ene keer he jeh!" (Opvallend hoe Nicky de man’s accent categoriseert als ‘Aarschots’, terwijl David het heeft over ‘Leivens’. Onderzoek moet uitwijzen vanwaar de man precies afkomstig is. Ook de methode van de man verschilde dan toch: in David's geval had hij een handlanger bij, terwijl Nicky accentueert dat de man alleen was, nvdr.)

(G) Voel je je veiliger nu je weet dat deze misdadiger gepakt is ?
(D) Zeker. Iemand die pepperspray en 'ne matrak' op zak heeft, en achterafduidelijk ziek in zijn hoofd blijkt te zijn (zoals de meeste flikken eigenlijk) moet ik niet in het paradijselijk groene recreatiedomein als 'Den Bruul', waar kinderen spelen, ouderen zitten, en culturen zich vermengen...euh.. hebben!
(N) Veiliger is misschien niet meteen het juiste woord maar ik ben wel blij dat het eindelijk allemaal achter de rug is. David en ik stonden lange tijd alleen, wanneer we onze ervaringen probeerden te delen stuitten we meestal op ongeloof. Dit behoort nu gelukkig allemaal tot het verleden, of ik ooit nog een politieagent zal kunnen vertrouwen moet de toekomst dan weer uitmaken...

Voor wie eraan zou twijfelen; het artikel van op Robnet is écht, alsook de prachtige getuigenissen van Nicky S. en David S. Bedankt voor de medewerking !

Als de apotheek gesloten is

2005-06-12T21:27:00.000+02:00

Ik stond aan te schuiven in de GB, het kan zelfs de Colruyt geweest zijn, toen ik begon te twijfelen aan de echtheid van de producten waarmee ik de voorbije 23 minuten geconfronteerd was geweest. Was er een manier om dat te testen ? Aanschuivende in de betrekkelijk lange rij aan de kassa nam ik verscheidene andere mensen waar. Onwetenden, noemde ik ze in m’n hoofd, omdat ze zich geen vragen stellen, nergens over, en in theorie wat mij betreft dus geen stuiver meer waard zijn dan beesten. Ze legden hun net gekochte waren op de lopende band waarvan de kassa’s heel intelligent voorzien waren. Zo hoefden de lelijke, dikke kassiersters zelfs de waardeloze rommel niet meer aan te raken maar moesten ze slechts even een hels gepiep produceren met hun kapitalistische revolver, voor de goeie gang van zaken. Ik dus, nog steeds op m’n hoede, sloot de ogen even om helder na te kunnen denken. Een diepe hoofdpijn zoemde door m’n hersenen, de oorzaak ervan was wat mij betreft niet te achterhalen. De inmiddels lange rij bleef roerloos wachten, staan, ademen, ongelukkig zijn. Een vrij pure vorm van haat vulde de ruimte onder het veel te lage plafond. Ik stond ongeveer helemaal achteraan in die rij, en een ongelofelijke woede werd plots door al m’n aders gepompt, als vuurwerk dat een bende zatte burgers derdegraads brandwonden bezorgt op een mooie oudejaarsavond. Het was een energieoprisping, een bovennatuurlijke kracht die plots opdook, een interne strijd die niet kon worden uitgevochten, hier op deze vreselijke plaats. De samenwerking tussen m’n hersenen en m’n motoriek begaf het, als bij een gevangene die na 38 jaar cel vrijkomt zonder dat ze hem daar de dag voorheen over ingelicht hadden. Ik liet plots, even verrassend voor mij als voor alle individuen daar aanwezig, op het moment van kortsluiting in mijn ruggemerg, álles vallen wat ik tussen m'n armen gekneld had. Met een ongeziene startsnelheid schoot ik langs de rij aan de kassa door, en maakte me vliegensvlug uit de voeten. Niemand in de rij die het begreep, en ik ook niet, want ik dacht er niet over na. Als een acute aanval van smetvrees voor alles wat ik daar had gezien, een helse mentale pijniging die gedoemd is om voor eeuwig verzwegen te worden. Toen ik stopte met lopen viel ik neer, en voelde en rook ik alleen nog maar gras...

Schrap wat niet past

2005-06-09T18:29:00.000+02:00

Een oud vrouwtje overvallen en haar bovendien uitschelden voor 'kuthoer'.

Een ijsbeer in een winkelkar van Lidl.

Een broek die men cadeau gekregen heeft van een blinde, dove man.

Schoenen die men cadeau gekregen heeft van een vriend van de dove blinde man, die waarschijnlijk ook doof en blind is.

Een cd van 25 euro diameter.

Johan Walem.

(mogelijk zijn meerdere oplossingen mogelijk)

Veilig en Ecologisch in Leuven Op de fiets

2005-06-07T19:37:00.000+02:00

Vanaf vandaag ben ik weer mobiel, ik ben namelijk opnieuw in het bezit van een vélo.

Julien gaat backstage

2005-06-04T17:55:00.000+02:00

Een tijdje geleden had men mij aangeraden om eens naar een optreden te gaan van Limow, aka Johan Van Den Broeck, een Leuvense singer-songwriter die vorig jaar niet in de finale van Rock Rally zat, omdat hij zelfs niet deelnam aan de preselecties. Er werd mij verzekerd dat een optreden van deze man onvoorwaardelijk tot kippenvelmomenten leidt, en ik was dan ook nieuwsgierig maar enthousiast om dit zogeheten kippenvelmoment ook eens te beleven. Het kippenvelmoment bepaalt namelijk of een optreden al dan niet geslaagd kan genoemd worden, en is dus van groot belang voor de artiest. Het totale aantal vierkante meter kippenvel van de mensen in het publiek (tot. # KV / m²) kan dan ook bepalend zijn voor de live-reputatie die een artiest verkrijgt en natuurlijk ook voor het verdere verloop van een tournee. Hoe meer kippenvel immers, hoe meer zelfvertrouwen de artiest krijgt, wat dan weer voor nóg meer kippenvel zorgt bij de toeschouwers. Het tot. # KV / m² op een optreden van U2 is bijvoorbeeld 0,8, om je maar een idee te geven.
Op een bepaalde dag waarvan de datum me al lang ontsnapt is was het dan eindelijk zover. Limow zou optreden in een lokaal locaal en ik trok naar het lokaal in kwestie, dat al flink gevuld was met buurtbewoners toen ik aankwam in mijn Alfa Romeo. Goedgeluimd stapte ik naar de ingang van de feestzaal en zegde ‘’goedenavond allen, ik ben Julien Penninckx, en ik geloof dat ik op de gastenlijst voor hedenavond te vinden ben’’. De jongen en de twee meisjes aan de inkom bekeken me argwanend maar natuurlijk had ik niet gelogen. Ze doorkruisten mijn naam en ik mocht gratis binnen. Speciale dank aan Limow die aan me gedacht had.
De inrichting van de lokatie was werkelijk intrigerend. Alles, maar dan ook álles leek in teken te staan van het op te roepen kippenvel. Het werd me dan ook duidelijk dat Limow eigenlijk een groep is, en geen individu. Hij laat zich omringen met een prima entourage die weet wat het is om een goeie show te verzorgen. Rechts vooraan in de zaal stond een ijsjeskraam, en ik besloot maar te beginnen met een heerlijke Dame Blanche. Men raadde me aan die snel te verorberen en al gauw wist ik waarom: het eerste kippenvelmoment van de avond was een feit ! Nu begreep ik ook waarom ze me de warme chocoladesaus geweigerd hadden. Een gevoel van gelukzaligheid daalde over me neer. Ik zette een streepje op m’n kippenvelkaart en wandelde verkennend de zaal verder door. Het was trouwens maar frisjes hier binnen, en dat voor een zwoele zomernacht als deze. Links en rechts bemerkte ik nog mensen die duidelijk ook met kippenvel te kampen hadden. De gehele linkerkant van de zaal was gevuld met borden waarop mensen dingen konden schrijven met krijtjes. Dit zorgde achtereenvolgens voor m’n tweede en derde kippenvelmoment. Ik besloot m’n gratis griepvaccin van de sponsor maar te gaan halen, en nadat ik het even héél warm kreeg begreep ik al spoedig dat ik weer een zalig kippenvelmoment aan het beleven was.
Toen Limow even later inzette met één van z’n bekendste nummers, ‘’Thirteen, and another tower’’, kreeg ik alweer een heftig kippenvelmoment bij de woorden ‘’you've got thirteen planes and another hour, thirteen and a few ways to destroy the tower’’. Een pracht van een song over de gebeurtenissen die op 11 september plaatsvonden in de Verenigde Staten. Heel de zaal werd muisstil en mijn kippenvelkaart telde intussen al 7 streepjes. Na enkele verfrissende pintjes die zo koud waren dat m’n tanden waarlijk pijn deden besloot ik dat ik toch zo nodig eens naar de plee moest. Dit mocht echter pas na 18 streepjes op m’n kippenvelkaart. Toen ik na het lange wachten eindelijk kon gaan zeiken kreeg ik koude rillingen. Bingo, nummer 19 was binnen. Limow bleef inmiddels maar herhalen dat je z’n cd kon kopen als het gedaan was, hij had er ‘’genoeg bij voor iedereen’’. Tussen de verkoopstrategieën door speelde hij gelukkig ook nog wat kippenvelnummers.
Na afloop van het optreden kwam iedereen moe maar voldaan buiten. Er werd ons plots gemeld dat iedereen moest blijven staan om in het zakje te blazen. Een alcoholcontrole ! Iedereen rilde van angst toen de agenten ons naderden. Kippenvel, overal. Het bleken echter geen échte agenten te zijn, maar het laatste deel van de kippenvelact. Hoe lollig ! M’n kippenvelkaart stond nu eindelijk vol. Wat een geweldige nacht was dit geweest. Zoals Limow me backstage zelf nog zei, bij een fles champagne en een viertal groupies die al klaarlagen in z’n bed: ‘’Vergeet zeker niet te vermelden dat lekker gekruid en geroosterd kippenvel echt wel lekker is.’’
Bij deze, Johan.

Comments

2005-06-01T15:43:00.000+02:00

Comments komen vanaf nu in een pop-up window.
Geef dus gerust nog wat commentaar.
Zo moeilijk is dat toch niet, waar ?
Vergelijk het met de Overpoort,
waar ieder met groot bakkes ongestoord
z’n mening mag blijven ventileren.
Zonder een mot op dat bakkes te riskeren.

Uit het leven van Alexander Weber

2005-06-01T01:44:00.000+02:00

''Toen ik opstond voelde ik me al wat ziekjes. Even later besefte ik dat ik eigenlijk graag in de auto zit, als passagier welteverstaan. Ik had altijd gedacht dat dat niet zo geweest was. Vanuit de achterbank van een auto kan je zoveel ellende tegelijk zien, dat is werkelijk wonderbaarlijk. Tot je uiteindelijk bijna begint te wenen van alle haat die je kan zien. En terwijl weet je dat er nog zoveel haat over is die je níet kan zien. Een onbehaaglijk maar indrukwekkend gevoel is dat. En dat was waar ik aan dacht, toen ik mijn eerste sigaret van de dag rookte. Het bleek mooi weer te worden. Dat is geen leugen. Hoe kunnen zoveel mensen toch eigenlijk gelukkig zijn – of minstens overtuigend doen alsof - terwijl er voortdurend zoveel ellendige dingen gebeuren ? Minuut na minuut. De vraag is, wie is er schuldig, en wie voelt zich schuldig ? Dat is niet noodzakelijk dezelfde vraag. Vele schuldigen voelen zich niet schuldig, terwijl vele onschuldigen zich wel schuldig voelen. Maar schuldig zijn is natuurlijk iets subjectiefs en het vorige is dan ook per definitie onzin. Nog een slok koffie.
Toen ik al dit bedacht had was het inmiddels kwart over negen geworden. Ik slurpte nog een paar keer aan mijn lauw geworden koffie en trok vervolgens de voordeur van het appartement achter mij dicht. Zoals enkele keren in de week keerde ik naar de bibliotheek. Mijn voetstappen weergalmden door de inkomhal toen ik binnenkwam, de zon scheen lichtjes op het binnenplein dat zich in deze periode van het jaar langzaam liet versieren door klimop. Ik stapte naar links, voorbij een drankautomaat. Kastje nr. 54 was gesloten. Ik haalde de sleutel uit mijn eigen zak, en opende het deurtje. Er lag een omslag in. Alles leek in orde.
Ik stapte de bibliotheek binnen door de grote houten deur die steeds slechts aan de linkerkant geopend is. Het was ondertussen een uur of tien, in ieder geval nog betrekkelijk vroeg, en echt druk was het dan ook nog niet. Ik stapte even langs de cd’s, keek wat rond bij de boeken over kerkelijk recht en zette me vervolgens neer aan één van de computers. Nonchalant ogend tokkelde ik wat op het toetsenbord, tot ik merkte dat er voor de rest geen geluid te horen was. Schuchtig maar geconcentreerd keek ik even rondom mij. Er was blijkbaar niemand in de buurt, het enige wat ik horen kon was het grauwe geroezemoes van mensen aan het onthaal dat echode in deze veel te hoge zalen.
Ik peuterde de omslag die ik uit het kastje gehaald had open. Er zaten vier biljetten in van vijftig, drie van twintig en één van vijf. 265 dus: het klopte. Een ander briefje:
‘’OK. Next: Hans Sleutelaar, Vermiste Stad, pg. 23. 6 gram.’’
Ik stak het briefje snel in mijn rechterzak, daar waar ook mijn gsm zat. Even later stond ik tussen de nederlandstalige boeken te zoeken naar een poëziebundel.
Het boek van Sleutelaar dook een viertal minuten later op. Het was blijkbaar uitgekomen in 2004. Dat moest ik beslist onthouden. Nu pakte ik een ander omslagje uit mijn linkerzak, deed alsof ik even door het boek bladerde en plakte het nauwkeurig op bladzijde 23. Heel behoedzaam en even snel had ik het in het boek geplakt. Alweer tijd om te vertrekken.''

Intelligent design ?

2005-05-30T20:01:00.000+02:00

Waarom heeft God Darwin op aarde gezet ?

Meer kleur in het landschap

2005-05-29T15:31:00.000+02:00

Toen ik vandaag het Hogeschoolplein gadesloeg, merkte ik dat ik pleinvrees kreeg, tot bloedens toe. Een vervelende kwestie, zeker in het daglicht, als iedereen meekijkt, bij wijze van spreken. Niemand kwam me ter hulp, en ook de neerslag die begon te dalen werkte me duidelijk tegen. Daaromtrent had ik de dag voordien nog een speciale uitzending gezien op de teevee: het weerbericht. ‘’Een gewaarschuwd man is er twee waard’’, had ik nog gedacht, maar toch had ik het advies van de weerdokter klaarblijkelijk in de wind geslagen. Nu moest ik oogsten wat ik gezaaid had, of niet soms ? Het regende nog steeds toen ik mijn eigen oprit opreed. De sleutel lag onder het matje, snel haastte ik me door de regen en zo naar binnen, lekker pannenkoeken eten. Dat zou inderdaad een ideaal scenario geweest zijn, ja. Maar zo ging het helemaal niet. Ik was namelijk die dag helemaal niet op het Hogeschoolplein geweest. Wat had ik daar ook te zoeken ? Sinds ze de zitbanken daar hebben verwijderd is het daar bepaald een ongezellige bedoening. Aldus was ik naar onze hoofdstad getrokken: Brussel, of Bruxelles, zoals men weleens foutief durft te schrijven op de richtingaanwijzers die je op de autostrade treft, tijdens het rijden in je auto. Op weg naar Brussel had ik naar de radio geluisterd in mijn auto, een echte volkswagen, een BMW. De liedjes die het radiostation naar mijn BMW zond door middel van de stralen uit hun zendmast stonden me allerminst aan. Ik was namelijk op weg naar Brussel, iets dat zelden gebeurt, en al zeker niet op dagen als de dag in kwestie, waarop ik meestal van het Hogeschoolplein recht naar huis rij om een dozijn pannenkoeken naar binnen te werken terwijl ik een kruiswoordraadsel oplos, en had dus wel wat ophitsendere deuntjes verwacht. Braaf volgde ik de borden waar Brussel of Bruxelles opstond, tot ik uiteindelijk niet meer verder kon rijden. Ervaring leert me dat je dan op je eindbestemming bent aangekomen. Toch loste deze stad de verwachtingen niet helemaal in: behalve een tankstation, hygiënisch bedenkelijke wc’s en een vrij kleine supermarkt had Brussel amper wat te bieden, zo bleek. En dat voor de hoofdstad van ons land. Een tegenvaller. Gelukkig had ik nog genoeg benzine, zodat ik m’n geld tenminste niet in Brussel moest opdoen. Defensief rijdend, zoals het hoort, keerde ik terug naar huis. Ik had niks in huis, zoals gewoonlijk, maar de winkel van Mehmet op de hoek bood soelaas, en de pannenkoeken waren een geweldige troost. Ik keek drie uren naar National Geographic en toen ik zowat alles wist over het oude Egypte, viel ik in slaap, en ik droomde van Bruxelles, een gigantisch rijk vol piramiden.

Negers buiten !

2005-05-28T13:23:00.000+02:00

Een aantal negers, buiten.

Kind of lookalikes

2005-05-22T16:40:00.000+02:00

Tom Helsen & Roy Keane.

Familiedrama

2005-05-21T21:58:00.000+02:00

Oom Gilbert was een man met flair.
Hij zei weleens zaken als 'I don't care'
als hij ging winkelen
op de Antwerpse Meir.
Dat getuigt van z'n kennis van het Engels
en z'n talenknobbel
in hartje Lommel,
waar hij samenwoonde met z'n gezin,
z'n vrouw, kinderen en ook een Fin
die hij had leren kennen op zakenreis,
hij sprak hem aan in het Engels
en brak zo toen het ijs.
Verder hield Gilbert nog van kaarten
en van honden met meerdere staarten.
Jammer genoeg liepen er zo weinig rond,
Gilbert was dan ook niet in't bezit van een hond.
Andere dieren konden hem weinig boeien,
't geblaf van éénstaartigen ging hem waarlijk vermoeien.
Oom Gilbert was tevens een man met vermogen
en ging dan ook zelden de straat op, betogen.
Hij had immers alles wat z'n hart begeerde
ook een jacht, dat weleens in Oslo aanmeerde.
Eén ding was er, dat Gilbert nogal speet
en ook iets dat z'n vrouw hem verweet:
ooit, lang geleden, speelde hij mee
aan een veelbesproken show op teevee.
Temptation Island was daarvan de naam
en Gilbert verwierf vrij grote faam
'no kissing, no fucking', klinkende spreuken
maar 't hield hem niet tegen alle wijven te neuken.
Z'n vrouw daarentegen die keek naar de maan
en had nog geen kat daar binnengedaan.
Bij 't eerste kampvuur zag ze de beelden
ze kreeg toen veel steun, ook mensen die mailden.
Toch was ze kapot van wat ze moest zien
drie zelfmoordpogingen later en veel gegrien
werden ze allebei naar huis terug gestuurd
in Lommel, of toch ergens daar in de buurt.

Ontgoochelend

2005-05-14T18:44:00.000+02:00

Frank Van Der Perre deed aan witte magie. Hij schuimde het hele land af in z'n goocheltruck, hij was immers tevens vrachtwagenchauffeur. Zo kwam hij in heel Europa en kon hij z'n hobby perfect combineren met z'n beroep. Z'n goocheltruck was een grote Mercedes, bouwjaar 1988. Dat was trouwens ook een goed wijnjaar geweest. Frank werd geboren in Erpe-Mere in 1972. Of dat een goed wijnjaar was is niet bekend, en evenmin belangrijk. Wat wel vaststaat is dat Frank slechts een matige magiër was. De Matige Magiër is geen boek van Suske en Wiske, hoewel het best zou kunnen. Er zijn namelijk andere allitererende boekentitels in die reeks, zoals bijvoorbeeld 'De Nerveuze Nerviërs' of 'De Kleppende Klipper'. Er zijn echter nog tal van andere voorbeelden. Er zijn namelijk honderen boeken verschenen van Suske en Wiske. Frank las geen stripverhalen, die was hij al lang ontgroeid, hij werd immers geboren in 1972. Bovendien was hij nooit het literaire type geweest, zoals wel meer voorvalt bij vrachtwagenchauffeurs. Goochelen vond hij dan weer wel leuk om te doen, hoewel het nog niet echt vlotte. Frank wilde graag leren toveren om zo z'n reizen door Europa aangenamer te maken. Kon hij toveren, namelijk, dan zou hij geeneens meer moeten stoppen op een verlaten parking om een hoertje op te pikken. Hij zou gewoon een bepaalde toverspreuk moeten uitspreken en even later zou hij verzadigd zijn. Daarna kon hij dan bijvoorbeeld een pizza toveren, of een grote doner kebab met cocktailsaus. De mogelijkheden zijn eindeloos als je kan toveren.

Dagen raad

2005-05-08T20:07:00.000+02:00

Zou het leven niet een aantal keren leuker worden indien alle dagen verschillende namen zouden krijgen ? Door de huidige regeling wordt het elke week maandag na het weekend, waarna het dan respectievelijk dinsdag, woensdag, donderdag, vervolgens vrijdag en daarna zaterdag en zondag wordt. Raadpleeg de kalender maar als je het niet gelooft. Maar waar het mij om gaat, is dat deze huidige structuur zorgt voor wat men wel eens 'de dagelijkse sleur' noemt. Een déja-vu-gevoel overvalt me dan ook elke ochtend, gesteld dat ik niet tot 's avonds in m'n bed lag. Immers, als je na zeven dagen leven alwéér op een bepaalde dag terechtkomt, en de kansen dat je dezelfde activiteiten als de week tevoren moet ondergaan reëel zijn, dan is de pret er toch doodgewoon snel af. Het leven wordt zo een saaie, voorspelbare cyclus van slechts zeven dagen. En opnieuw. En opnieuw. ''Welke dag is het ?''. Eén van de zeven, zeker ?
Ik ijver dan ook voor een nieuwe kalender. Let op, ik ben best te vinden voor bepaalde aspecten van het systeem dat nu gangbaar is, zoals bijvoorbeeld de schrikkeljaren die om de vier jaar weer de kop opsteken. Vier jaar is nu eenmaal genoeg om te vergeten. Ook de huidige námen zijn eigenlijk wel best te pruimen: maan, zon, donder, en wat nog allemaal. Ontzettend goed klinkend en zeker leuk bedacht, maar misschien ietwat te meteorologisch getint, nee ? Niet ? Wie heeft die namen eigenlijk bedacht ? Eddy De Mey ?! Maar het is inderdaad vooral het repetitieve dat me stoort, dus, de namen van de dagen, die moeten grondig veranderen. Elke dag krijgt een nieuwe, unieke naam ! Zelfs meisjesnamen zijn - volledig politiek correct - niet uitgesloten. Morgen begin ik met het nieuwe systeem. Iedereen is vrij me te volgen en mee gebruik te maken van dit revolutionair toekomstplan waarin voortaan elke dag een nieuwe, uitdagende periode wordt waarin je dromen hopelijk mogen uitkomen. Op naar morgen, op naar sportuitrusting-in-Monaco-dag !

Oogluikend

2005-05-01T23:30:00.000+02:00

Omdat ik vandaag zin had in voetballen, zoals in het verleden al wel eens was voorgevallen, besloot ik geen oude koeien of andere zoogdieren van bejaarde leeftijd uit de sloot te halen, maar om te gaan voetballen. Ik had namelijk al heel de week oude, zieke dieren geholpen de sloot over te steken. De jongere dieren schijnen hier minder moeilijkheden mee te hebben.

Zwervende zwermen woorden en de zwemmer (Roberto)

2005-04-28T18:02:00.000+02:00

Het werd langzaam donker toen Roberto tenslotte een beslissing had genomen. Hij had er lang over nagedacht, had er mensen over aangesproken, had er zelfs internetfora over afgeschuimd, maar nu wist hij het wel zeker: hij zou zich eens wagen aan een boek. Schrijven had hij nooit geleerd, dus een boek schrijven was misschien wat ambitieus, om niet te zeggen absurd. Nee, een boek schrijven, daar waren al genoeg mensen voor in dienst, bij allerhande redacties voor uitgeverijen en zomeer. Roberto wou beroemd, bekend en geliefd worden, simpelweg door een boek te lézen. Erg moeilijk kon dat niet zijn. Nadat hij enkele minuten stilzwijgend aan de keukentafel had gezeten met een kopje koffie waar hij tevens melk en suiker had aan toegevoegd, besloot hij maar te beginnen met enkele simpele oefeningen, bij wijze van voorbereiding voor de taak die hem te wachten stond. Beroemd, bekend en geliefd worden door het lézen in plaats van het schríjven van een boek was namelijk iets dat nog nooit gebeurd was, voor zover Roberto wist. Hij had er in ieder geval nooit iets over gelezen, net als bijvoorbeeld over slangen, de Italiaanse keuken, het moslimfundamentalisme en de drooglegging in de Verenigde Staten (jaren ’20).
Dingen die nog nooit gebeurd waren omdat niemand er ooit opgekomen is, zoals beroemd, bekend en geliefd worden door het lézen in plaats van het schríjven van een boek, zijn in veel gevallen riskant.
‘’In 80 % van de gevallen, dat lijkt me aannemelijk’’, peinsde Roberto. Het kwam er op neer een goede voorbereiding te nemen, want dit was beslist geen berekend risico.

Toen Roberto totaal vermoeid de overkant van het Kanaal bereikte ging er een gevoel van overwinning, eergevoel en zout water door hem heen. Qua voorbereiding kon dit wel tellen. Als alles goed zat zouden de inboorlingen hem nu in het Engels komen begroeten. Mensen die het Kanaal overzwemmen komen namelijk per definitie in Engeland terecht, meende hij. Maar het bleef wachten op lovende woorden, liefdevolle blikken en plaatselijke feestmalen. Het strand was verlaten. Bovendien kleurde de hemel donkergrijs, en er stak een windje op. Toch was het niet bepaald een opsteker voor Roberto, die we trouwens vanaf nu Rob zullen noemen, gewoon voor het gemak. Daar stond hij dan, moederziel alleen, op een verlaten strand, in een land waar hij nog nooit geweest was (vermoedelijk gaat het hier om Engeland, nvdr.). Z’n gevoelens van overwinning en eergevoel hadden hem samen met de rest van de wereld achtergelaten, zo leek het. Het zeezout irriteerde z’n huid. Z’n bagage had hij zelfs niet kunnen meebrengen, en intellectuele bagage had hij ook al niet. Hij had immers nog nooit een boek gelezen.

Rob ging zitten tegen de stam van een palmboom. De woorden ‘’nog nooit een boek gelezen’’ zinderden na in z’n hoofd. Dit om het verhaal wat filmischer te maken. Hij besloot, ten einde raad, een brief naar z’n moeder te schrijven om haar de situatie kenbaar te maken. Helaas was dit geen optie, gezien Rob het schrijven niet machtig was. In het begin van het verhaal gaat het daar even over. Als je niet aandachtig was in het begin of nu pas begint te lezen, kan je nog steeds even terug gaan kijken. Toch las Rob de nog onbestaande brief naar z’n moeder voor in z’n hoofd. Ook deze techniek wordt gebruikt in de meeste films. De lezer kan op die manier helemaal in de geest van het individu in kwestie binnendringen.

Rob besefte dat wat hij gedaan fout was. Spijt komt echter steeds te laat, en dat was in dit geval dus niet anders. Als spijt te vroeg zou komen, immers, zou er van spijt nooit sprake zijn, daar we de acties waar we spijt van zouden hebben simpelweg niet zouden ondernemen. Het woord ‘spijt’ zou in dat geval ook overbodig worden in onze taal, tenzij er een nieuwe betekenis aan zou worden toegekend. ‘Spijt’ zou dan bijvoorbeeld kunnen betekenen ’kameel’. Maar laten we niet te hard van stapel lopen. Waarom had hij het Kanaal willen overzwemmen ? Waarom was hij zo achterlijk geweest beroemd, bekend en geliefd te willen worden door het lézen in plaats van het schríjven van een boek ? Het begon intussen lichtjes te regenen. Druppels vielen op de prachtige bladeren van de palmboom, en maakten een zacht, sereen ruisgeluid. De lucht rook vochtig. Druppels, uit de hemel gestuurd, vielen neer op het verlaten strand. Rob neuriede zachtjes. Niemand kon hem horen of zien, maar dat hield hem niet tegen. Hij neuriede verder. Als hij ooit terug in de bewoonde wereld zou geraken zou hij beslist op zoek gaan naar het melodietje dat nu door z’n hoofd spookte. Als het melodietje niet te vinden was kon hij het misschien zelf uitbrengen op plaat.

Het zoemen van een mug wekte hem. Het was plots warmer geworden, en de hemel was fel licht. Langzaam deed Rob z’n ogen open. Het strand was zonovergoten, hetzij nog steeds verlaten. De golfjes kabbelden rustig af en aan en maakten een hypnotiserend geluid. Hij voelde zich eigenlijk kiplekker. Hij stond op, en keek eens rond. Het strand zag er helemaal anders uit dan hij zich herinnerde van de vorige dag. Hij besloot maar eens wat rond te kijken op dit schijnbaar verlaten eiland en begon aan wat wel eens een lange wandeling zou kunnen worden.

wordt vervolgd ?

Verantwoording

2005-04-23T14:16:00.000+02:00

Waarom zijn pijnlijke stiltes een taboe ? Waarom wordt er niet gepraat tijdens pijnlijke stiltes ? Kan het niet zijn dat bepaalde pijnlijke stiltes ons iets proberen bij te brengen over de essentie van het leven en de aard van de dingen ? Wat is het pijnlijkst, een pijnlijke stilte of neergeknuppeld worden door een grote Turk die luistert naar de naam Mehmet en kettingrookt ? Wat zijn Mehmet z’n motieven precies ? Waarom wou Mehmet geen gesprek ? Was hij onze taal niet machtig ? Of is hij gewoon nogal een stille jongen, die z’n agressie opkropt en dan hardhandig toeslaat met z’n baseballknuppel ? Waar haalt hij die, doet hij aan sport misschien ? Heeft hij een strafblad ? Wat deed hij nog zo laat op straat ? Wat deed ík nog zo laat op straat ? Heb ik een strafblad ? Heb ik mijn klok wel aangepast aan het zomeruur ? Mag ik nu een uur extra slapen of een uur minder ? Was Mehmet lastig omdat hij een uur vroeger had moeten opstaan ? Kan ik Mehmet niet helpen op één of andere manier ? Heeft hij een rijbewijs ? Is dat rijbewijs ook hier geldig ?
Vragen die men zich zo nu en dan stelt, maar waar eigenlijk niemand een antwoord
op heeft..

Cartesiaans

2005-04-22T16:55:00.000+02:00

In bepaalde opzichten kan je een Ford Mondeo helemaal niet vergelijken met appelcake. Zo is een Ford Mondeo om te beginnen een eigennaam, terwijl appelcake een soortnaam is. Verder heeft een Ford Mondeo een stevig omhulsel, en dat is bij appelcake zelden het geval. Appelcake is eetbaar, een Ford Mondeo allerminst. Als ik honger zou hebben en er kwam een geest uit een fles die zei dat ik mocht kiezen tussen appelcake en een Ford Mondeo, zou ik misschien toch de Mondeo kiezen. Dat klinkt misschien verrassend maar ik zal het meteen toelichten: ik zou instappen en ergens iets te eten halen, waar ik maar wil en wat ik maar wil. Indien ik de appelcake had gekozen kon ik niet meer kiezen wat ik wou eten, begrijp je ? Ik vind niet dat je moet terugschrikken voor moeilijke keuzes maken, in het leven.
Voor de rest kost een Ford Mondeo véél meer dan een appelcake, waardoor één Ford Mondeo wel duizenden appelcakes waard is. voorbeeldberekening: Ford Mondeo = 1000 x appelcake. Vanuit financieel oogpunt kan je dus best kiezen voor een Ford Mondeo, moest de keuze zich ooit stellen (zie geest / fles).
Beide producten zijn overigens geschikt voor gebruik in familieverband, dus maak je daar alvast geen zorgen over.

Meer dialoog

2005-04-19T14:43:00.000+02:00

Irma wist niet goed hoe ze hierop antwoorden moest. ''Duizend bommen en granaten'', riep ze uit, bij gebrek aan betere ideeën. Ze had dat ooit eens ergens gelezen en meende zich te herinneren dat het verhaal toen op die manier goed afgelopen was. Gilbert gaf niet meteen antwoord. Hij zat voor het raam in zijn schommelstoel, maar na 22 jaar had hij het steeds geweigerd om erin te schommelen. ''Da's voor de zotten'', beweerde hij steeds, waarna hij dan heftig naar voor en achter begon te bewegen . Irma dacht daar dan het hare van, maar zette nu de radio op. ''Welkom Irma en Gilbert'' kraaide de presentator, ''bij de Lotto-trekking van de speciale, extra grote, gigantisch verleidelijke geldpot van deze week !''. Normaal interesseerde dit Irma noch Gilbert, maar doordat de gladgeschoren presentator hen bij voornaam had aangesproken werd hun aandacht toch lichtjes gevestigd op het scherm.
De radio had inmiddels een hele evolutie doorgemaakt, men kon nu zelfs zíen wat er te zien was, via een groot scherm op de rechterzijde van het toestel. Nu zagen Irma en Gilbert de presentator naast een aquarium zitten. De vissen droegen echter allen nummers op hun rug, buik of kopje. Het was niet erg duidelijk. ''Duizend bommen en granaten, Wilfried, het gaat beginnen! '' riep Irma. Gilbert zat nog steeds voor het raam, schommelde vervolgens de woonkamer in en nam plaats voor het scherm. ''Ik heet Gilbert, godverdomme'', verduidelijkte hij nog even. Irma's vorige huwelijk met Wilfried was vroegtijdig afgebroken geweest door dood en verderf. Wilfried was namelijk vroegtijdig doodgegaan door het verderfelijke gedrag van Irma. Maar Gilbert liet het verleden voor wat het was, het enige wat hij niet kon luchten was dat ze hém Wilfried noemde. ''Wel, Gilbert, ik zie dat je ook op post ben, laten we er maar aan beginnen !'', sneerde de presentator enthousiast verder. Hij ging door en haalde om te beginnen één van de visjes uit het aquarium naast hem. Er stond een nummer op: vier. Vijf visjes later was er een heel rijtje met cijfers, bekendgemaakt door de presentator: 4 22 18 56 51 12. De presentator hield even z'n bek, en Irma ging haar Lotto-formulier halen. Ze vulde de cijfers nauwkeurig in, en knikte tevreden. Ze had geen enkele fout gemaakt, en ook op hun formulier schitterden de cijfers 4 22 18 56 51 12 dus als nooit tevoren. Ze keek al uit naar volgende week, als ze het geld zouden krijgen, net als alle andere winnende deelnemers. ''De tijden zijn toch veranderd sinds je ook radio kan bekijken'', mijmerde ze voor ze de keuken binnenslenterde om voor Wilfried een niet-alcoholisch pilsje te halen.

Wedstrijdvraag

2005-04-17T17:54:00.000+02:00

Hoeveel Belgische TMF awards heeft Tiësto in zijn carriere gewonnen ?

''Op 16 april 2005 vindt er in Disneyland Parijs een uniek event plaats. Niemand minder dan dé nummer 1 DJ van de wereld, DJ Tiësto, komt naar Disneyland Parijs om de nieuwe attractie Space Mountain: Mission 2 in te huldigen.
Hij zorgt voor een drie uur durende spetterende concert met in het voorprogramma Bob Sinclair (sic). Tijdens dit uniek evenement zal Tiësto de unieke Space Mountain Mission 2 remix uitbrengen en natuurlijk gevolgd door zijn welbekende nummers.''

Of niet soms ?

2005-04-17T17:21:00.000+02:00

Bloggen op zondag is als feesten in een slagerij: moeilijk, inspiratieloos en irrelevant.

De Jaarlijkse Politiebarbecue

2005-04-15T21:47:00.000+02:00

Ondanks het feit dat de Jaarlijkse Politiebarbecue van het lokale corps vorig jaar niet had kunnen plaatsvinden wegens plaatselijke bewolking behoudt de Jaarlijkse Politiebarbecue toch de term ''Jaarlijks'' in z'n naam. Dit is natuurlijk niet honderd procent correct, maar dat weerhield me niet om er dit jaar eens een kijkje te gaan nemen.
De barbecue ving aan om 17u op een locatie die geheim dient gehouden te worden. Na een speech van Raymond (zijn functie mag ik hier niet noemen) over de voor- en nadelen van nachtlawaai ving het aperitieven aan. Raymond's vrouw Anja had voor heerlijke gefrituurde hapjes gezorgd - vooral de loempia's zijn me bijgebleven, alsook de niet-loempia's. Kort na het aperitieven volgde een spelletje Twister, waarin heel wat werd afgelachen. Jammer dat Rudy z'n loempia het levenslicht weer zag nadat hij ook z'n rechterbeen over Anja's linkerschouder moest krijgen. Toch kon dit de pret niet bederven, en het werd een heel plezierig spelletje. Robert's erectie was naar eigen zeggen ''voor de gezelligheid''.
Het voorgerecht was een combi van Oosters en Westers: heerlijke worstjes vergezeld van zoetzure en andere sausjes en een sojavulling in burger. Een absolute aanrader ! De Cara pilsjes vloeiden inmiddels met een debiet dat de watervallen van Co zou kunnen overtreffen en het werd langzaamaan donker; de Jaarlijkse Politiecantus kon aanvangen. Raymond, wiens functie ik hier zoals vermeld niet mag vermelden, was preses, terwijl Rudy, die zich toch al wat beter voelde na het loempia-incident, zich profileerde als cantor. Toen de laatste strofe van de Vlaamse Leeuw werd ingezet zaten weinige agenten nog óp hun krukje. De overigen zaten er wel nog op.
De sfeer verzuurde nog even toen André Rudy een bekeuring wou geven voor wildplassen, maar na een wedstrijdje armworstelen én een verrassende overwinning voor zatte Rudy sloten beide partijen toch terug vrede. Van het volksdansen kan ik me nog weinig herinneren, maar het moet absoluut geweldig geweest zijn, zoveel is zeker. Vreemde volksdansen werden jammer genoeg wel van de dansvloer geweerd. Het hoofdgerecht (van Sabine) kon helaas niet aanwezig zijn wegens buikgriep. Ik wens haar veel beterschap.
Voor de geínteresseerden: de Jaarlijkse Politiebarbecue vindt elk jaar plaats op een geheime locatie in de wijk van het politiecorps in kwestie. Afspraak volgend jaar !

Bertrand kochten rolluiken

2005-04-13T11:21:00.000+02:00

Toen Bertrand die ochtend ontwaakten zoefden oneindige lichtdeeltjes doorheen de gleuven van hun rolluiken. In eerste instantie dachten Bertrand aan het filosofisch licht, het licht van de wijsheid, maar toen ze even later de rolluiken helemaal naar omhoog lichtten werd het duidelijk dat het hier toch om alledaags zonlicht ging. De rolluiken hadden ze een tijdje geleden gekocht bij een firma die Vandecauter Rolluiken & Veranda’s heette. Ze hadden hoegenaamd geen spijt van hun aankoop bij bovenvermeld bedrijf, hun nachtrust was er namelijk zienderogen op vooruit gegaan. Waar ze vroeger maar een 53-tal uren per nacht de slaap konden vatten – gemiddeld, weliswaar – boekten ze nu soms resultaten van niet minder dan 87 uren. Een minpunt was wel het feit dat Bertrand niet veel tijd hadden voor hobby’s doordat ze zo vaak in dromenland waren: toch vonden ze veel dingen onwijs interessant, maar dan vooral zichzelf, het centrum. Daarom hadden ze zich, een aantal maanden geleden ondertussen, een gsm aangeschaft, maar niet bij de firma die Vandecauter Rolluiken & Veranda’s heette, uiteraard. Daar verkochten ze enkel wat ze beloofden in de naam die op hun luiken stond. Waar ze de gsm dan wel gekocht hadden konden ze zich niet herinneren, maar wat belangrijker was was dat die gsm voor hén persoonlijk, Bertrand, werkte. Een persoonlijke assistent die hen verbond met het algehele, oneindig grote en contingente universum waarin wij en dan toch vooral Bertrand leefden, als het ware.

Bertrand kregen echter weinig telefoons. Na nachten van een slordige 78 uren gebeurde het frequent dat ze opstonden en te lezen kregen: ‘’geen gemiste oproepen’’. En dat terwijl ze al 54 jaren getrouwd waren. Het is daardoor dat Bertrand hun vertrouwen in een geordende en geconstrueerde wereld waren gaan verliezen. Leven op deze aardbol zónder henzelf konden ze zich niet voorstellen. Een absurde gedachte, want ook Bertrand zijn er nu niet meer. En ik betwijfel ten zeerste of iemand het gemerkt heeft.

Dreigmail

2005-04-13T10:53:00.000+02:00

''Beste Gratts,

Als je ook nog maar één post toevoegt aan je blog, maak ik je kapot. Duidelijk genoeg ?

Naïma Amzil (Remmery)''

PS: Ook toen ik de hoofddoek uitliet op het werk, bleven de dreigbrieven toestromen.

Fanmail

2005-04-11T15:18:00.000+02:00

Ook vandaag weer was m'n mailbox overstelpt met fanmail toen ik na twee uur discoschaatsen weer terug thuiskwam. Leuk, zou je kunnen denken, maar ik weet ondertussen wel beter. Dit is wat er vandaag in m'n mailbox zat:

''Beste meneer Gratts,
Elke dag lees ik met veel plezier uw geweldige blog, zoals duizenden andere mensen. Het valt me hier telkens op hoe creatief, grappig en inventief u bent. Ik zou het dan ook geweldig appreciëren moest u tijd kunnen vrijmaken om mij te helpen. Zondag aanstaande stap ik in het huwelijksbootje met Vandeneynde Bruno, in de dorpsparochie te Baal. Het zou een ware eer zijn moest u daar de sfeer kunnen opvrolijken door één van uw werken te komen voorlezen. Laat ons spoedig iets weten, zodat we ingeval u niet zou kunnen komen, eventueel Helmut Lotti, Marco Borsato of Garry Hagger toch nog kunnen faxen. Hugo Claus liet helaas eerder al weten dat hij er niet kan bijzien wegens boswandelingverplichtingen met de familie.
In afwachting van uw antwoord groet ik u,
Vandeneynde Betty''

Uiteraard heb ik mevrouw Vandeneynde haar mail beantwoord.

''Geachte mevrouw,
Met spijt in het hart moet ik u melden dat ik niet bereid ben om op uw verzoek in te gaan. Momenteel ben ik namelijk bezig met een studie over het verband tussen neuspeuteren en vegetarisch eten. De resultaten zijn totnogtoe onthutsend ! Bepaalde Amerikaanse universiteiten hebben hun interesse al laten blijken en zijn eventueel bereid het project een financieel duwtje in de rug te geven. U begrijpt dat ik momenteel dus echt geen tijd te verspillen heb. Ik zou het toch apprecieren mocht u mij informatie kunnen verschaffen over de neuspeutergewoonten van u en uw toekomstige echtgenoot. Een menukaart van de bruiloft is ook altijd welkom. Ook vakantiekiekjes zijn steeds leuk om te ontvangen.
Met vriendelijke groeten,
Gratts.''

Het logische gevolg van bijbelstudie op zondag

2005-04-11T00:06:00.000+02:00

De tekst die hier stond is inmiddels verwijderd door de Blogger.com Zedenpolitie. Je bent te laat en zal bijgevolg nooit weten waar het over ging. Jammer !

De Sportplaza website: een bloemlezing

2005-04-09T17:06:00.000+02:00

‘’Wat gaan we doen ? Met vriendjes en vriendinnetjes spelen op de klimmuur (vanaf 6 jaar) of in het zwembad. In onze trendy Stella-Artois zaal wordt deze speciale dag een onvergetelijke gebeurtenis. Hoe vroeger kinderen leren zwemmen, hoe gemakkelijker het voor hen is. Dit voor alle kindjes die hun kleine en grote behoeften zelf kunnen doen, tot de leeftijd van 11 jaar. Ze gaan ook meer letten op eetgewoonten, drink- en rookpatronen. Met behulp van spelmateriaal (balletjes, hoepels slingers) en fantasie worden zij gestimuleerd. Na afloop lekker bijkomen in de Jip-corner®, met een Jip Hippomeal®. Deze dienst is gratis voor leden en 3 € voor niet-leden (geldig voor max. 2 uur).’’

‘’Wij zijn op zoek naar twee toiletdames die instaan voor de hygiene tijdens de basketbalwedstrijden. Voor een leuk dagje uit, of zomaar voor een paar gezellige uurtjes tussendoor. Voorwaarde: brevet monitor of initiator sportklimmen of gelijkgesteld door ervaring. Kindvriendelijke service zal uw eetlust alleen maar ten goede komen. Gezonde medewerkers worden minder snel ziek. Dat bespaart ons kosten wegens ziekteverzuim.’’

‘’Ben je student en geboeid door het klimmen, dan ben jij misschien de persoon zie wij zoeken. Je kan ons bereiken via de wagen. Scholen en verenigingen kunnen hier gebruik van maken. Daarnaast beschikken we ook over een gevechtsportzaal, volledig voorzien van tatami's, want de thema-avonden mag je zeker niet missen.’’

‘’De hal kan verdeeld worden in 3 units, die u apart kunt gebruiken, met veilige en gebruikvriendelijke apparatuur. Door het regelmatig beoefenen van (cardio)fitness kunt u rekenen op deskundige begeleiding en een gezonde stimulans om uw eigen mogelijkheden optimaal te benutten. Wij reserveren graag een tafeltje voor u.’’

‘’Fitness is niet zomaar een sport, het is een levenswijze. Wij zorgen voor spetterend zwemplezier! Speciaal voor uw kinderen hebben wij Jip®, ons grappige cartoonnijlpaardje, die daarvoor binnen onze accommodatie alle mogelijkheden heeft. Hij is 15 meter hoog, 20 meter breed en voor een vlot verloop vragen wij steeds minstens 14 dagen op voorhand te reserveren.‘’

‘’Heerlijk ontspannen in water vanaf 28°C, onder begeleiding van Jip®, ons grappige cartoonnijlpaardje, misschien de persoon die wij zoeken. Jip®, ons grappige cartoonnijlpaardje, kan verdeeld worden in 3 units, die u apart kunt gebruiken, met veilige en gebruikvriendelijke apparatuur, samen met vriendjes en vriendinnetjes in een vrolijke en veilige omgeving. Geniet tijdens het zwemmen van een heerlijk ijsje.’’

‘'Deze dienst is enkel voor leden met nieuw geopend instructiebad ! Het is een activiteit voor mensen die geen duidelijke keuze kunnen maken. Het wordt een spetterende en swingende avond op de tropische en exotische klanken van koude gerechten zoals gerookte vissoorten, heerlijke pasteien en fijne vleeswaren. Dansvloer : parket.’’

‘’Wist u dat onze bezoekers, tijdens de pauzes, zelfs rustig kunnen genieten in onze ruime ondergrondse en veilige parking ? Als u lid wordt van SportPlaza krijgt u bovendien korting op het parkeertarief. Aan de balie bevindt zich een toestel waarin modeshows/ miss- en mister verkiezingen in contact komen met de natuur, de bergen, onze voorouders.’’

‘’Wil je je eens goed uitleven, dan kan je genieten van een goede toiletdame die instaat voor de hygiene tijdens de basketbalwedstrijden. Stoombad en zonnebankruimte worden ook los aangeboden. Sinds kort hebben we een nieuwe activiteit, nl. kinderdans. U ziet uw medewerkers toch graag fit en vol energie aan het werk? ’’

Noot: alle woorden/zinnen komen integraal van de Sportplaza website.

Hitparade juni 2009

2005-04-07T14:17:00.000+02:00

1. Johnny Borsaro - Get up (De Kerkvader)

Wojtyla (brandend actueel)

2005-04-05T21:38:00.000+02:00

Het was zonnig toen ik op 4 april in het stadspark plaatsnam op een spierwitte bank. Zo te zien was die net geverfd, maar gelukkig al snel gedroogd door het aangename zomerweer. Ik had m'n scherpe pen voor de gelegenheid thuisgelaten. Zoals steeds droomde ik weg over de beurscijfers, het katholicisme, naakte vrouwen, de oorlog der religies en een lasagne met spinazie. Niet dat ik vegetariër was, maar af en toe kon me dat wel smaken, zo'n lasagne zonder vlees erin. De dieren waren immers m'n vrienden. Dagdromende gleden de uren voorbij als een zeepje op een glijbaan, tot ik plots wakkerschoot omdat er iemand naast me had plaatsgenomen. Oud mannetje, aangename geur ondanks z'n leeftijd, grijs haar, vreemde, traditionele klederdracht. Hij was een doner kebab aan het nuttigen, met cocktailsaus, dat weet ik haast zeker. In mijn tijd heb ik er zo namelijk tientallen naar binnen gespeeld, de meeste zelfs na middernacht. Ik besloot m'n blinde haat voor bejaarden voor deze gelegenheid toch eens te begraven en begroette de man vriendelijk. ''Hallo, oude man, hoe gaat het met u op deze zonnige aprildag ?'' vroeg ik hem. De ongelukkige had blijkbaar net z'n mond vol van de kebab en knikte dus, maar wel vriendelijk, totnogtoe was er geen vuiltje aan de lucht, weet je wel. Toen z'n kebab op was, zo'n 37 minuten later - het was een grote kebab geweest - haalde hij een boek boven. Het bleek de bijbel te zijn, en de man begon naarstig te lezen. Gezien de ettelijke minuten die al verstreken waren sinds ons laatste contact besloot ik hem nog eens aan te spreken. Z'n mond was nu met zekerheid leeg, bedacht ik. ''Wat leest u, oude man ?'', vroeg ik hem, alweer heel vriendelijk. Het valt te bemerken dat ik inderdaad al wist wat hij lezende was, maar zo gaat dat nu eenmaal in sociale situaties, of niet soms ? Nu pas viel het me op dat de man onze taal niet machtig was. Toch besloot ik m'n blinde haat voor Walen voor deze gelegenheid toch eens te begraven. Het was immers nog geeneens zeker of het Waals was wat uit z'n oude, met cocktailsaus bedekte mond kwam. Het antwoord klonk echter Russischer dan het ei dat ik die middag nog gegeten had en de roulette die we allen kennen uit de films. Ten einde raad besloot ik deze sociale situatie dan maar stop te zetten, maar alvorens te vertrekken vroeg ik toch de man z'n naam, in geval ik hem later eens zou treffen in een kroeg. ''Karol'', antwoordde hij, wat impliceerde dat deze merkwaardige man onze taal toch minstens kon verstaan. Het was dus beslist geen Waal. Ik wenkte wat voorbijgangers en samen lachten we met deze man z'n vreemde naam. ''Karol, da's een meisjesnaam'', lachten we. Het was immers goed weer, zoals gezegd, en daar vrolijkt een mens van op. ''Is je achternaam even belachelijk als je voornaam, Karol ?'', vroeg ik de oude man vriendelijk maar met een beetje spot in m'n stem. ''Wojtyla'', antwoordde de man, maar naar wat hij daar precies mee bedoelde had ik het raden.
Pas toen ik terug thuiskwam besefte ik wat me was overkomen, nadat ik z'n naam en voornaam op één of andere zoekmachine op het internet intikte. Het was de paus geweest, op clandestien bezoek in België ! Ook thuis heb ik nog heel wat afgelachen, met een kopje thee erbij, moet kunnen. Ik vermoed dat hij en Elvis nu ergens cocktails drinken op een verlaten, paradijselijk strand, waar je zoveel lasagne met spinazie kan eten als je zélf wenst, en waar Tanja Dexters weleens op clandestien bezoek komt.

Klassieke literatuur

2005-03-24T21:41:00.000+01:00

Toen ik na een paar uur zwoegen terug buitenkwam zag alles er nog net hetzelfde uit als voorheen. De wereld was geen sikkepit veranderd, en ik evenmin. Ik was misschien wat bijgekomen - ik had enkele sandwiches naar binnen gespeeld - en zou misschien wat minder lang leven - ik had enkele sigaretten gerookt - maar echt fundamentele veranderingen hadden niet plaatsgevonden. Dit deed me dan ook geenszins denken aan 'Metamorphoses', een werk van de schrijver Ovidius, maar het deed me evenmin aan andere boeken denken eigenlijk, om daar eerlijk in plegen te wezen. ''Vond je het leuk binnen?'', vroeg iemand onbelangrijk me, en haar naam was ik dan ook al lang vergeten. Ik antwoordde niet op de vraag die de onbelangrijke mij stelde, ik had immers wel betere dingen te doen. Wát dan precies kon ik niet precies bepalen, maar dat kwam goed uit, ik was namelijk tamelijk vermoeid van de vele uren die ik binnen had doorgebracht. Ik kreeg plots echter telefoon en converseerde een zestal uren met een heel belangrijk iemand waarvan ik de naam dan ook onthouden heb: Alfons. Gelukkig voor hem belde hij in de daluren.

Een wijs man zei ooit eens...

2005-03-24T21:25:00.000+01:00

Deze keer wagen we ons aan een beetje Flenglish in ''Een wijs man zei ooit eens...'' .

''I have them five minutes suffered in my scrotum stabbed.''

Maar wat betekent dit precies ? En welk wijs man nam deze woorden ooit in de spreekwoordelijke mond ?
Dat verneem je volgende keer in ''Een wijs man zei ooit eens... '' !

Duidelijke taal

2005-03-24T06:10:00.000+01:00

''Wat ik van W. en E. denk is mijn zaak'', dacht ik toen ik naar huis liep, ''en het maakt helemaal niet uit wat anderen daarvan denken''. En ik had gelijk ook.

Had ik maar de energie om ook nog te stofzuigen..

Op locatie

2005-03-21T04:40:00.000+01:00

Een post live vanuit Hotel Binnenhof, alwaar ik vannacht Kris Custers verblijd met mijn voortdurende en langdurige aanwezigheid.

Koen Wauters was dan weer niet aanwezig. De afwezigen kregen ongelijk.

Uit de privésfeer van een eskimo

2005-03-20T21:37:00.000+01:00

Noot: de originele tekst werd voor deze publicatie vertaald naar het Nederlands.

Dinsdag
Liefste dagboek,
Het was vandaag alweer onmenselijk koud. Ik zal er werkelijk nooit aan wennen ! Rond 14u12 moest ik trouwens hevig urineren. En het valt echt niet mee om in deze koude je ding uit je broek te halen, dat kan ik je wel verzekeren. Met 'ding' bedoel ik uiteraard penis. Je kan een kat uiteindelijk beter een kat noemen, vind je ook niet ? (Niet dat hier veel katten leven, trouwens, maar als er zouden zijn zouden we ze ongetwijfeld doodknuppelen om er soep of een sofa van te maken.)
Wat weinig mensen echter weten, is dat wij eskimo's een speciaal gat in onze broek hebben, ten behoeve van onze behoeften. Zo gaat het een stuk sneller en lijden we aldus minder kou, liefste dagboek. Uiteindelijk dan maar tegen de muur van de aanliggende iglo gaan pissen. Er ontstond een heftige burenruzie toen bleek dat er een stuk uit z'n carport was weggesmolten. Gelukkig heb ik veel meer buren dan m'n buren, we hebben hen dan ook eens stevig aangepakt. Fysiek geweld is een alledaags fenomeen in onze eskimogemeenschap, net als burenruzies, behoeften doen en iglo's overigens. Carports zijn eerder zeldzaam.
's Avonds wat teevee gekeken. Brugge speelde nul - nul gelijk tegen Lokeren, Anderlecht won dan weer met drie - nul. En zo kon iedereen toch weer tevreden onder de spreekwoordelijke wol kruipen, terwijl ik weer kou moest lijden...

Herbert

2005-03-20T19:57:00.000+01:00

Herbert, Matthew, zaterdag in Antwerpen.

Een aanzet tot discussie

2005-03-20T19:06:00.000+01:00

-er zijn mensen die amper meer weten dan het feit dat de aarde rond is.
-het is belangrijker te beseffen dat communicatie soms onmogelijk is dan toch proberen te communiceren.
-als je niet weet welke pizza te kiezen, neem dan een quatro stagioni, daar ligt vanalles op.

Een enorm korte maar desalniettemin geweldig interessante post

2005-03-17T03:49:00.000+01:00

...over dolfijnen dan nog !

Een selectie van welgeteld 9 handige leugentjes...

2005-03-13T23:31:00.000+01:00

...te gebruiken in het dagelijks leven, uiteraard om bestwil. Situaties zelf uit te kiezen, gebruik op eigen verantwoordelijkheid. De organisatie is niet aansprakelijk bij eventuele ongevallen.

1. ''Het regende zo hard dat ik niet wakker ben geworden.''
2. ''Dit is geen overval, we zijn bezig met een kortfilm.''
3. ''Ik dacht dat ik aan Tourette leed.''
4. ''Ik volgde slechts bevelen op van hogerop.''
5. ''Bedwateren is heel normaal voor een adolescent.''
6. ''Ze hebben iets in mijn drankje gedaan!''
7. ''Ik dacht dat het een watergeweer was.''
8. ''50 Cent is immers een vriend van mij.''
9. ''Ze zag er echt al 12 uit.''

Roken bij jeugdige rakkers en het verkeer (uit de toekomst)

2005-03-13T21:59:00.000+01:00

Ieder jaar opnieuw sterven honderden kinderen op onze wereld in het verkeer. Dat is een heel betreurenswaardig feit, en is het gevolg van vele factoren.
De meeste slachtoffertjes vallen als het donker is, d.w.z. in de winter, of gewoon ’s nachts, bijvoorbeeld ook in de zomertijd. Het grootste probleem blijkt hier zichtbaarheid te zijn. Het is namelijk niet altijd even evident voor de sterkere weggebruiker om de zwakke weggebruikers (en dan vooral de kinderen!) te onderscheiden in een donkere omgeving.
Door de beveilingprocedure bij auto’s die zich de laatste jaren manifesteert, worden auto’s steeds veiliger voor de inzittenden, als het ware een soort tank, gemaakt om de sterke weggebruiker te beschermen tegen de kwaadaardige buitenwereld. Stevigere deuren, betere bumpers, en een hele resem andere snufjes. Het probleem hier is wel dat de auto op zich des te gevaarlijker en dodelijker wordt voor die ‘buitenwereld’: de zwakke weggebruiker, de voetganger, en dan vooral – juist ! – de kinderen !
Ik verdenk de autoconstructeurs dan ook van een project waarin het erop aankomt zoveel mogelijk jeugdige slachtoffers te maken. Een bloederige politiek, die de vergrijzing in de hand werkt; want, uiteraard, kinderen hebben het kapitaal noch het verstand om zich van een auto te bedienen! Merken als Audi en BMW, maar ook Japanse multinationals op de automarkt kunnen kinderen missen als de pest, want geld is nu eenmaal het enige waar het in deze consumptiemaatschappij om draait.
Het werd dan ook grondig tijd om de maatschappij in te lichten over dit probleem, en de omvang ervan. Tegen deze grote bedrijven vechten is natuurlijk bijna onmogelijk; het probleem kan amper voorkomen worden, het enige wat we kunnen – samen, voor de kinderen! – is de wonden die al veroorzaakt zijn proberen te helen.
Zoals ik in het begin van dit betoog al aangaf ligt het probleem vooral bij de zichtbaarheid van onze kleine rakkers. Maar denk eens even mee: als alle kinderen in de wintermaanden en op – bijvoorbeeld, want ik sluit herfst- noch lentenachten niet uit - zomernachten nu eens een opvallende, gele of oranje jas zouden dragen ? Zou dat geen oplossing zijn ?
In de praktijk is echter gebleken dat deze oplossing niet haalbaar is: opzichtige gele of oranje jassen dragen wordt namelijk gezien als zijnde belachelijk, of een vroege outing van homoseksualiteit. In beide gevallen echter resulteert het dragen dezer jassen in pesterijen om en rond de speelplaats, en eventueel bij de jeugdbeweging, in de sportclub, of in de muziekacademie. Een opzichtige jas in oranje of geel van een beter kledingmerk als O’Neill kost trouwens al gauw een 200 euro, wat budgettair niet voor iedereen haalbaar is.
De beste oplossing lijkt me dan ook om kinderen van jongs af te leren roken. ‘Maar roken is ongezond’, hoor ik de lezer al roepen. Roken mag dan wel ongezond zijn, het is wel een pak gezonder dan onder een ultrabeveiligde Audi-tank terechtkomen ! Bovendien roken vele ouders, en een drietal sigaretten per dag zouden moeten volstaan om het kind een veilige – en aldus aangename – dag te bezorgen. Ook de factor pesterijen wordt hierdoor volledig uitgeschakeld, want roken is een statussymbool in de lagere school, maar ook daarna, in het secundair onderwijs. Wie rookt, hoort erbij, wie niet rookt niet (en loopt bovendien ook het risico om vroegtijdig om te komen in het verkeer ten voordele van enkele mensen die letterlijk over lijken gaan, op hun tocht richting kapitaal). Onderzoek heeft uitgewezen dat kinderen die vroeg beginnen roken door hun omgeving worden bewonderd, en in de regel meer geapprecieerd worden dan kinderen die níet roken.
Indien een kind een drietal sigaretten per dag rookt – op de spitsuren weliswaar, en in eventuele andere gevaarlijke situaties in het verkeer – loopt het minder risico, dankzij het gezellig smeulende indicatielichtje dat hij of zij in de hand heeft.
Drie sigaretten per dag – of iets meer als het een lange en onveilige tocht doorheen de verkeersjungle is – komt neer op 3 x 7 = 21 sigaretten per week. Het is natuurlijk aangewezen het kind steeds te voorzien van enkele ‘’noodsigaretten’’, voor als het bij de tocht naar huis bijvoorbeeld steeds voor een rood licht komt te staan, waardoor de reis wordt verlengd, of bij schooluitstapjes waarbij het kind wordt blootgesteld aan de gevaren van een verkeerssituatie.
21 sigaretten per week, dat is dus ongeveer één pakje per week, 3,75 euro, in het slechtste geval weliswaar, want rokers kunnen hun kinderen zélf voorzien van enkele heerlijke en veilige sigaretjes, voor hun kroost het ouderlijk huis verlaat.
52 pakjes per jaar – rekent u zelf maar uit – is ook beduidend goedkoper dan jaarlijks tot aankoop van een kwalitatieve, opzichtige gele of oranje O’Neill jas over te gaan. Bovendien gaat een jas lang niet altijd een jaar mee, want onze kleine kapoenen maken vele avonturen mee die kunnen zorgen voor een vroegtijdige beschadiging van hun kledij !
In ieder geval, ik geloof dat mijn taak erop zit. Het is nu slechts aan u om een beslissing te nemen; en doe het alstublieft, zo snel mogelijk. Denk aan onze toekomst. Denk aan onze kinderen…